Ulice Ankh-Morpork

Asdark · Wiek: 23 Dołączył: 01 Gru 2006 Skąd: Warszawa

Mam takie dość kontrowersyjne pytanie: Czy Stukacz i Loft były... parą? pamiętam że w pewnym momencie Polly przyłapała je trzymające się razem za ręce i wg słów autora było to coś głębszego niż przyjaźń...

nanom · Wiek: 24 Dołączył: 28 Maj 2008 Skąd: warszawa... prawie

mhm. W sumie nic dziwnego, uwzględniając ich doświadczenia... Znaczy się, nikogo nie krytykuję, po prostu z punktu widzenia psychologii to prosta sprawa.

Agata_G

Ktoś tu nie czytał uważnie. Były.

Drozdu

Mnie książka rozczarowala. Do połowy było ciekawie humor i akcja nawet mnie zadawalały. Ale potem było beznadziejnie co chwila każdy okazywał się kobietą co już śmierdziało tandetą a najgorsze było ,że Maladict to kobieta (Jackrumkę

jakoś zniosłem)

Asdark · Wiek: 23 Dołączył: 01 Gru 2006 Skąd: Warszawa

Dla mnie właśnie zrobienie kobiety z Jackruma to było już za wiele

Bad_Ann · Wiek: 29 Dołączyła: 20 Gru 2007 Skąd: Częstochowa

Streszczenie z mojego przebiegu lektury:
1. Fajne!
2. Jest Vimes - łiiii!
3. O, następna laska!
4. O, następna!
5. Maladickt rządzi!
6. Joanna d'Arc - wielki plus dla P.
7. Znowu baba?!
8. No nie, znowu?!
9. Ale akcja naprawdę ciekawa i fajnie napisana.
10. Błagam, tylko niech nie ubabi Maladicta, to przecież ewidentny facet, nie może mi tego zrobić. Tylko nie Mal, prooooooszę, tylko nie on, błagam... ooooch, nieeeeeeeee...!
(Okropny grymas po ubabieniu Maladicta)
13. Cały sztab? Przegięcie.
14. Ujawnienie Jackrumowej - ostatnie dźgnięcie w drgające zwłoki mej nadziei.

"Potworny Regiment" naprawdę dobrze się czytało, ale te kolejne ujawniania mogłyby się skończyć chociaż na Nefryt. Potem zaczęło to być rzeczywiście nudne i naciągane. Ta cała generalicja musiała chyba cały czas chodzić w kołnierzykach zapiętych pod samą szyję, żeby brak jabłka Adama nie rzucał się w oczy, no nie? O tym znaku szczególnym P. zapomniał - jak każdy facet skoncentrował się przede wszystkim na skarpetach

.

lady_Vetinari · Wiek: 20 Dołączyła: 01 Paź 2008 Skąd: A-M/Breslau

ojej, mogłabym się podpisać pod postem Bad_Ann.

Zrobienie z Maladicta kobiety to było przegięcie i dosłownie gwałt na nim! TAK, na nim, ja się z jego płcią nie pogodziłam xD
a z generalicją to już było... cóż, żałosne... miałam wrażenie, że Terry pod koniec książki stracił impet i tylko zachowywał, zgodnie z zasadą bezwładności, wcześniejsze rozwiązania.
A szkoda, trochę mniej kobiet i byłoby naprawdę świetnie!

Sharp_one · Dołączył: 23 Lis 2008

Cytat:

13. Cały sztab? Przegięcie.

Gdzie ty masz cały sztab? Jackrum wyprosił(-a) mniej więcej połowę. Więc około połowy sztabu stanowiły kobiety a nie cały sztab.

Cytat:

3. O, następna laska!
4. O, następna!

I w tym momencie jeżeli ktoś miał jakiekolwiek wątpliwości że oprócz Ruperta jest w oddziale jakiś facet to widocznie mało zna Pratchetta :lol:

lady_Vetinari · Wiek: 20 Dołączyła: 01 Paź 2008 Skąd: A-M/Breslau

nie wiem, nie powiem, że Pratchetta znam osobiście, ale jak dla mnie - nie Pratchettowskie było kurczowe trzymanie się schematu Niespodzianka-Następna-Kobieta-Się-Ujawnia... to mi się podczas czytania kojarzyło z kompletnym brakiem pomysłu na zakończenie i nużyło, jak nigdy u Terry'ego..

fieloryb · Dołączył: 21 Kwi 2009

Za to teoria skarpetowatości - bardzo dobrze.
Historia obłędu Maldicta/y - wyśmienicie (zauważyliście przy tej okazji odniesienia do pewnego filmu o wojnie w Wietnamie?)
Za te oraz inne wątki jestem w stanie wybaczyć niedostatki tej książki.

Keisy · Wiek: 22 Dołączyła: 18 Lis 2006 Skąd: Wawa

Przeczytałam w okolicach Bożego Narodzenia, ale jakoś nie miałam czasu wypowiedzieć się.

Zestawienie w moim przypadku było dziwnie. Najpierw przeczytałam Piekło Pocztowe (pożyczyłam na ferie od koleżanki) i zaraz potem Potworny Regiment. Do tej pory nie umiem wyjaśnić dlaczego wciągnęła mnie i zrobiła większe wrażenie, niż PP.
Samo stopniowe ujawnianie się kobiet mnie specjalnie nie ruszyło (z wyjątkiem Maladicta, który absolutnie nie powinien się zniewieścieć, nie pasuje to do niego! XD), bardziej przejęłam się ogólnym obrazem powieści. To już nie jest ten lekki, dowcipny, podskakujący PTerry z nuta gorzkiego morału. To już jest poważna książka z elementami humorystycznymi. I chyba dlatego tak zareagowałam... Po czułam koszmarny żal, że ta książka się kończy i jednocześnie ucieszyłam się z otwartego zakończenia.

Termin skarpet wszedł już na trwałe do mojego słownika, co bardzo wkurza moich znajomych, którzy nie wiedzą o co chodzi i nie mogą zrozumieć tego porównania. Niestety to nie Prachettowcy :mrgreen:

Ja przyjęłam tę książkę bardzo pozytywnie ^^