Ulice Ankh-Morpork

Łukasz

Tom Lloyd Siewca Burzy
Zaraz pewnie się na mnie Qba oburzy, że znowu malkontencę, ale jednak to napiszę. :wink:

Książka jest bardzo średnia. Ot, jest sobie dzieciak, syn woźnicy. Urodził się białooki co oznacza, ze jego możliwości fizyczne są większe niż przeciętnego człowieka a przy okazji był taki duży, że przy porodzie swoją matkę ubił, jak mają w zwyczaju wybrańcy bogów o tym kolorze ślepi. Jak nietrudno zgadnąć jego pozycja społeczna gwałtownie rośnie, cudownie szybko uczy się czarów oraz dostaje najpotężniejsze artefakty na tym świecie w prezencie z niebios. Ogólnie jak na mój gust książka za bardzo naładowana elementami fantastycznymi (co prawda serii o Xanth pod tym względem nie dorównuje ale naprawdę jest niedaleko w tyle). Pełno wszelakich deus ex machina. Akcja jest rozwiązywana zdecydowanie zbyt szybko i na siłę. Dobrzy przyjaciele są dobrzy i wierni, źli wrogowie są źli i niedobrzy. Autor próbował pokazać jacy to białoocy są nieczuli i jak potrafią sprawnie i bez mrugnięcia okiem zabijać. Nie wiem co to miało na celu, pewnie nadanie wielowymiarowości bohaterowi głównemu, ale wyszło marnie i sztucznie. Książka chyba aspiruje do miana poważnego fantasy, ale niezbyt jej to wychodzi. Tłumaczenie też kuleje. Mam wrażenie, ze korekta olała błędy stylistyczne i językowe pokroju powtórzeń i mało polskich zwrotów.
Można przeczytać, bo momentami akcja jest ciekawa, ale ogólnie jeśli macie coś innego w kolejce to możecie spokojnie "Siewcę Burzy" ominąć.

QbaJak

Agata_G

Nie o to chodzi - to jasne, że nastrój decyduje o wyborze książki i nie mam nic przeciwko książkom stricte rozrywkowym, spełniającym tylko funkcję ludyczną [namiętnie czytuję kryminały, a zgodzisz się, że tam niewiele więcej się znajdzie]. Ale - jednak COKOLWIEK w tej książce muszę znaleźć - właśnie chociażby rozrywkę [bo inaczej po co w ogóle czytać? już lepiej pogapić się w tą ścianę/telewizor] - w Moorze nie znajduję właśnie nic. Ani humoru [przynajmniej nie takiego, który by mi się podobał; innym może], ani ciekawej fabuły, ani sympatycznych postaci, ani głębszych myśli, wartych przemyślenia. A nic mnie tak nie denerwuje, jak strata czasu przy czytaniu, dlatego tez z uporem maniaka będę tu wypisywać różne rzeczy o tych książkach. :))

Lu-Tze · VIP Wiek: 40 Dołączył: 31 Sty 2007 Skąd: Chotomów

Brian W. Aldiss - "Chwile zaćmienia"
Zbiór opowiadań. Ostatnio jakoś tak kilka antologii i zbiorów mi podeszło pod rękę i ten się zdecydowanie wyróżnia in plus. Stary autor, ale bardzo aktualne teksty. A tak od połowy mniej więcej to już ciężko oczy oderwać. Kapitalne pomysły, bardzo ciekawy język i, powtarzając się, ponadczasowa tematyka.

Wcześniej znałem tylko Helikonię, którą zmieliłem w dłoniach czytając kilka razy pod rząd i kilka opowiadań z czasopism (z "Kto zastąpi człowieka?"). Przyjdzie uzupełnić bibliotekę...

Apaczyk

Co do Moore'a to przebrnąłem przez pierwsze kilkanaście stron Najgłupszego anioła i znudziło mnie kompletnie, więc nie mogę się wypowiadać, może później się rozkręcił. Ale początek jakoś nie zachęcił mnie to tego, żeby to sprawdzić.

A ja sobie doczytałem Mankellowski cykl o Wallanderze prawie do końca (brakuje mi tylko Białej lwicy i Fałszywego tropu). I jestem usatysfakcjonowany, zwłaszcza Piątą kobietą i Zaporą. A w międzyczasie poczytuję sobie ze smakiem Buddenbrooków Thomasa Manna. Nie jest to może genialna Czarodziejska góra, ale i tak kawał wielkiej literatury.

lady_Vetinari · Wiek: 20 Dołączyła: 01 Paź 2008 Skąd: A-M/Breslau

Aida

"Gra Anioła" Zafona
Pokręcone na maksa i dlatego fajne. Wewnątrz sporo cytatów do wyjmowania z kontekstu i sypania ludziom na głowę. Do tego do końca nie wiadomo o co chodzi a 20 stron przed końcem człowiek zastanawia się, jakie jeszcze możliwości autorowi zostały bo chyba wszystkie wyczerpał... :mrafroamerykanin:

Mimo wszystko warto dobrnąć do zakończenia i nie zwracać uwagę na pozorny brak logiki tu i ówdzie.

QbaJak

Lem - Szpital przemienienia

Przyznam się - poległem. Książkę przeczytałem i chyba jej nie zrozumiałem. Pozycja zupełnie nie związana z fantastyką, raczej kolejny traktat filozoficzny osadzony w realiach 2 wojny światowej - no i tyle. Nie zrobiła na mnie wrażanie jak pozostałe książki autora, które przeczytałem do tej pory, nie poruszyła mnie też jak literatura wojenna serwowane mi w klasie maturalnej. Do tego ostatni rozdział w znacznej części napisany w języku niemieckim (dialogi między żołnierzami), na pewno nie pomógł mi w odbiorze. Jakoś mam wrażenie, że powiciem do tej pozycji wrócić, tylko jeszcze nie wiem czy mam ochotę.

QbaJak

Roger Zelazny - Dziewięciu książąt Amberu, Karabiny Avalonu.

Po Panu Światła, moje drugie spotkanie z Zelaznym. Dziewięciu książąt oraz Karabiny to dwie pierwsze części 10 tomowego cyklu o Amberze - jedynej prawdziwej krainie, otoczonej przez światy równoległe (w tym Ziemię) zwane Cieniami. Cykl opowiada o przygodach Corwina - prawowitego władcy Amberu.

Dwa pierwsze tomy bardzo dynamiczne, książki wręcz same się pochłaniają. Pierwszy tom trochę naiwnie odpowiada o odzyskaniu pamięci przez Corwina, ale poza tym nie zarejestrowałem żadnych poważniejszych usterek. Książki pełne przygody i intryg, w których lepiej zaufać obcemu, niż własnemu rodzeństwu.

Dzięki pierwszoosobowej narracji ma się wrażenie jakby cały czas słuchało się opowieści a nie czytało książkę. Na tylnej okładce 2 części znalazły się słowa dziennikarza z The New Yourk Times: "Naprawdę zazdroszczę tym, którzy jeszcze nie doświadczyli przygody spotkania z Rogerem Zelaznym" - muszę przyznać, że po przeczytaniu Karabinów w 100% się z nimi zgadzam.

Gadzinisko

Trzy powieści debiutantów ostatnio skończone.

Robert V. S. Reddick - Sprzysiężenie Czerwonego Wilka
Szczerze mówiąc nie wiem dlaczego właściwie kupiłem tę książkę. Chociaż nie. Wiem. Kupiłem ją dlatego, że spodobało mi się motto i dlatego, że akcja dzieje się na statku.
Krótko - statek to jedyna zaleta tej książki. Jest to ciekawie wykreowany świat, którego mikro-wersję stanowi ten wielki żaglowiec.
Pozycja wyjściowa fabuły jest niegłupia. Niestety, im dalej w las, tym gorzej. Książka przemienia się w fabułę typu "grupka naznaczonych przez los bohaterów walczy ze złem, oni są dobrzy, a wszyscy inni źli". Nie chce mi się opisywać dokładniej, bo to i tak nie ma znaczenia. I tak wiadomo jak się zakończy.
Zdecydowanie nie polecam. Jeśli ktoś chce się przekonać dlaczego, wkrótce pojawi się mój egzemplarz na allegro. Mam nadzieję, że ktoś się skusi, wierząc kilku pozytywnym recenzjom, które widziałem w Internecie.
Ale nadal uważam, że motto jest fajne

2/10

Scott Lynch - Kłamstwa Locke'a Lamory
Jest to powieść, którą można by określić mianem "łotrzykowskiej". Rzecz dzieje się w Camorze - mieście przypominającym nieco renesansową Wenecję. Głównym bohaterem jest szef małego gangu złodziei (zwanego "Niecnymi Dżentelmenami), tytułowy Locke Lamora. Cała książka ukazuje barwny świat przestępczego podziemia miasta. I to właściwie wszystko co można powiedzieć nie zdradzając fabuły. No może jeszcze to, że jest prowadzona dwutorowo. Opisuję obecne kłopoty Locke`a i jego przyjaciół, w które wplecione są rozdziały pokazujące historię i edukację wszystkich członków Niecnych Dżentelmenów.
Książka jest pisana bardzo lekkim stylem. Czyta się łatwo, szybko. Poza tym autentycznie wciąga. Faktem jest, że brak jest jakiegokolwiek większego "drugiego dna", ale w kategorii powieści rozrywkowej jest to produkt najwyższej jakości.
Polecam osobom szukającym odprężenia.
9/10

Ekaterina Sedia - Tajemna historia Moskwy
I trzecia książka, z którą mam zdecydowany problem. Z jednej strony początek mnie zachwycił. Jest coś z Gaimana (którego rekomendacja znajduje się zresztą na okładce), przyprawione może odrobinką Bułhakowa. I pierwsze trzy (może cztery) rozdziały wciągają.
Niestety potem wszystko się załamuje. Gromadzą się absurdalne wyjaśnienia, coraz większe zrzynki z Niegdziebądź. I końcówka ani nie wzrusza, ani specjalnie nie zaskakuje. Mi los bohaterów był raczej obojętny, a to zdecydowana wada.
Poza tym powieść mocno siedzi (jak mi się wydaje) w rosyjskiej kulturze i mitologii. Rosjanom zapewne lepiej się ją czyta.
Dla mnie jednak jest to dobry początek z plątaniną potem, a że dobrego pisarza (i pisarkę też) poznaje się po tym jak kończy...
4/10

QbaJak

Roger Zelazny - Znak jednorożca oraz Ręka Oberona

Kolejne dwie powieści z cyklu Amber. Wątki i intrygi mnożą się bez końca. W Znaku znajdziemy zamknięcie niektórych motywów z dwóch poprzednich części i otworzenie paru(nastu) nowych, jednak żeby było ciekawiej, po przeczytaniu Ręki, okazuje się, że niektóre wyjaśnienia z części poprzednich nie są do końca prawdziwe. Przyjaciele stają się wrogami, wrogowie przyjaciółmi, a osoby z pozoru trzecie członkami rodziny królewskiej. Dynamizmy fabuły i jej nieprzewidywalność jest jedną z największych zalet cyklu.

Dzięki oryginalnej konstrukcji wszechświata (Amber/Cienie - o których pisałem poprzednio) autor zyskał wiele możliwości realistycznego manipulowania fabułą, co też robi po mistrzowsku, gdyż czytając nie czuje żadnych niedociągnięć. Całość na prawdę wciąga.

QbaJak

Jestem legendą - Richard Matheson

Po dojąć średnim filmie zdecydowałem się na książkę. Zwykle takie sprawy załatwiam w odwrotnej kolejności, ale życie trzeba sobie czasem urozmaicać

.

Powiem jedno. Pierwowzór (jak zwykle) lepszy od filmu. W końcu wiadomo skąd się wziął tytuł i czemu tak właściwie ma sens. Do tego zastanawiająca końcówka, po przeczytaniu, której człowiek jeszcze raz analizuje postępowania bohatera i tym razem patrzy na niego ze strony wampirów. Mimo wszystko refleksja nie jest jakaś głęboka, w efekcie czego książka trochę traci.

nanom · Wiek: 24 Dołączył: 28 Maj 2008 Skąd: warszawa... prawie

Mass Effect: Ascension - Drew Karpyshyn

To nie jest pierwsza książka na podstawie gry, ale jak do tej pory chyba najlepsza. Albo przynajmniej jedna z lepszych.
Przede wszystkim fabuła. Nie jest jakoś szokująco oryginalna, ale taką ciężko obecnie wymyślić. Jest kilka nieoczekiwanych zwrotów akcji, nieźle nakreślone postacie, doskonałe powiązanie z uniwersum gry i, niestety, nieco kulejący finał. Przynajmniej jeśli ktoś spodziewał się wielkiego bum na koniec.
Na szczęście książki nie wydano jeszcze w Polsce i składam całopalne ofiary, żeby do tego nie doszło, bo doświadczenie uczy, że tłumaczenia takich książek są strasznie mdłe.
Na koniec jeszcze tylko dodatkowy plus za styl, który jest przeznaczony dla starszej młodzieży, a nie dla małych dzieci, dzięki czemu mamy tu sex, drugs and rock'n'roll. No, może poza tym ostatnim.

Ocena 8/10

Agata_G · Wysłany: 5 Marzec 2009, 18:11

Jacek Dukaj - Córka łupieżcy

[Już słyszę ten zbiorowy jęk - "no nie, ona ZNOWU pisze o Dukaju! aaaargh!" :mrgreen:

]

Taki tytuł może budzić najgorsze skojarzenia - z [nie]sławnym typem fanfika potterowskiego "Córka Voldemorta" [wpiszcie sobie w google

] - "Córka łupieżcy" brzmi co prawda lepiej, ale tylko minimalnie lepiej. I właściwie na pewnym poziomie skojarzenia okazują się słuszne - bohaterka przeżywa swoją przygodę niejako "popychana" do przodu przez czynniki zewnętrzne, niezależne od niej. Łatwo i wszechstronnie radzi sobie w każdej trudnej sytuacji. Ponadto właściwie nic nie ogranicza jej działań - dziedziczy sporą sumę pieniędzy, więc może bez problemu podróżować; a jej najbliżsi krewni nie żyją - sama sobie sterem, żeglarzem, okrętem. Nawet charakter nie stoi jej na przeszkodzie. Nie zdradzając wiele z fabuły, mogę powiedzieć, że bohaterka niespodziewanie otrzymuje po ojcu pewien dość niezwykły spadek i czuje się zobowiązana wyjaśnić jego śmierć. Jakbym już gdzieś to czytała.

Na szczęście powieść [dość mikrych rozmiarów jak na Dukaja - tylko ok. 130 stron] OCZYWIŚCIE

nie ogranicza się do prostej fabuły, ale też wymaga od czytelnika myślenia. Mam wrażenie, że to wprawka przed "Perfekcyjną Niedoskonałością" - tu także występują równoprawne, równoległe rzeczywistości rzeczywistości wirtualne [jak Plateau w PN] a problematyka obraca się wokół niebezpieczeństwa utraty człowieczeństwa [i zagłady rodzaju ludzkiego] wskutek stosowania coraz to nowszych technologii. Więcej nie da się napisać bez spoilerów.

Jak ocenić powieści Dukaja? Chyba tylko względem innych powieści Dukaja, bo z taką jakością nie spotkałam się jeszcze we współczesnej literaturze fantastycznej. Niech będzie 7/10. "Córce" daleko jest do "Perfekcyjnej", ale pomimo tego to wciąż bardzo dobra fantastyka.

LeeLa · Wiek: 22 Dołączyła: 16 Sty 2007 Skąd: Cieszyn/Katowice

Mam pytanie, wiem, że temat jest nieodpowiedni (do pytań w ogóle), ale nie widzę lepszego (jeżeli któryś moderator znalazł, to uprzejmie prosze o przeniesienie 8-)

)

Czy ktoś zna jakąś książkę węgierskiego (główny warunek) pisarza, godną polecenia jako prezent urodzinowy? Niekoniecznie fantastyka, po prostu jeśli ktoś się natknął na coś fajnego (i przeczytał), bardzo prosiłabym o podanie tytułu i autora.

Z góry przepraszam za off-topic

Apaczyk · Wysłany: 11 Marzec 2009, 13:17

A wystarczy noblista Imre Kertesz?

Jego najsłynniejsze wydane u nas powieści to chyba Fiasko, Los utracony i Kadysz za nienarodzone dziecko.

LeeLa · Wiek: 22 Dołączyła: 16 Sty 2007 Skąd: Cieszyn/Katowice

Kertesz nasuwa się od razu na myśl, chodziło mi o coś mniej znanego. Niemniej, dziękuję, kupiłam coś innego.

QbaJak · Wysłany: 20 Marzec 2009, 02:02

Ekaterina Sedia - Tajemna historia Moskwy

W przypadku tej pozycji muszę się zgodzić z Gadio - książka z początku zachwyca, a potem robi się jakaś taka nijaka, choć mnie znudziła zdecydowanie później niż po 4 rozdziale.

Cała historia dzieję się w świecie znajdującym się pod Moskwą, będącym swoistym azylem dla istot nadprzyrodzonych, bóstw i ludzi, którzy nie umieli znaleźć swojego miejsca na Ziemi i znaleźli się w podziemiu głownie uciekająć przed czymś, do czegoś tęskniąc lub coś rozpamiętując.

W przeciwieństwie do Gadio wielkich "zrzynek" z Nigdziebądź nie wyłapałem, chyba jedyną bijącą po oczach było umieszczenie przejścia do podziemi w tunelach Moskiewskiego metra, które to przejście mogło zostać umieszczone w dowolnym innym miejscu Moskwy, co w żaden sposób nie zepsułoby, bądź polepszyło fabuły.

Nie chce przez to powiedzieć, że w powieści nie czyje się inspiracji Gaimanem, bo w niektórych miejscach jest to aż nazbyt oczywiste. Ogólnie w książce zebrane zostały dwa ostatnio popularne nurty fantasy, w których:

a) akcję książki umieszczamy "pod" znanymi nam światem/miejscami
b) próbuje się przekonać czytelnika, że znani mu z legend i mitologii bogowie gdzieś żyją i są jak najbardziej śmiertelni.

Po przeczytaniu książki, stwierdzam że punkt b) zaczyna mnie coraz bardziej męczyć, gdyż ostatnio jest eksploatowany nazbyt często i nie niesie ze sobą nic nowego.

Dodatkowo (tak jak zauważył Gadio) trochę brak wprowadzenia w rosyjską mitologię. Z postaci fantastycznych, takich jak Dziadek Mróz, Kościej Nieśmieretlny, Jednookie Licho, Niebiańska Krowa Zemuna (i wiele innych) kojarzę tylko tego pierwszego. Zainspirowany zacząłem szukać informacji o tym drugim i tu przez rozbieżności książki z innymi podaniami inspiracja mi się szybko skończyła.

Ogólnie pozycja, średnia, z miłym i ciekawym początkiem oraz miałkim końcem. Polecam tylko hardcorowym fanom Gaimana, a i tu z zastrzeżeniem, żeby po pozycji nie spodziewać się nie wiadomo czego. Wszystkim innym, który po prostu "muszą" przeczytać tę książkę polecam udanie się do biblioteki (zawsze to trochę taniej niż pozbycie się 30zł) lub sięgnięcie po Nigdziebądź, względnie Amerykańskich bogów, jeśli jeszcze nie czytali.

Apaczyk · Wysłany: 20 Marzec 2009, 10:42

QbaJak

Dawno tu nikogo nie było jeszcze wszyscy pomyślą, że przestaliśmy czytać

, dlatego:

Maja Lidia Kossakowska - Zakon Krańca Świata tom 1 i 2

Jakoś w grudni pisałem, że przeprosiłem się z książkami spod pióra Kossakowskiej. Po przeczytaniu Zakonu mam co do tego mieszane uczucia. Tom pierwszy Zakony wprost urzeka oryginalnością. Mamy do czynienia z post-apokaliptycznym światem, w którym apokalipsa nie nastąpiła za sprawą wojny czy innej bomby atomowej, a za sprawą wiary. 12 Mistrzów zebrało wokół siebie wiernych i przeniosło się w "inny wymiar" pozostawiając na Ziemi tych "gorszych", którzy teraz muszą radzić sobie sami. Post-apokaliptyczny nastrój potęguje fakt, że przeniesieniu towarzyszyło zabranie wiedzy i ludzie którzy pozostali na Ziemi, muszą siłą wyrywać z Domów Mistrzów różne technologie oraz sposoby jej użycia.

Tak poznajemy głównego bohatera powieści - Larsa Bergsona - Grabieżcę, który trudni się zdobywaniem "pryzów" ze Świata Mistrzów. Jego wędrówki po "skarby" oraz interakcje z pobocznymi bohaterami opisane są w tomie pierwszym Zakonu, który czytało mi się bardzo dobrze i który nie wiedzieć czemu (chyba za sprawą sposobu przedstawionego świata) nieustanie kojarzył mi się z Planescape: Torment - za co wielki plus.

A potem zaczyna się tom drugi, w którym Kossakowska odcina się od tego co zbudowała w poprzedniej części, zmusza bohatera do opuszczenia miasta i bezsensownej wędrówki, która równie dobrze mogłaby się odbyć w każdym innym uniwersum i na każdym innym świecie a nie w świecie zbudowanym w tomie pierwszym. Jednym słowem dobry pomysł totalnie skiepszczony, czego przedsmak mamy już w strasznie naiwnym pierwszym rozdziale 2 części... a szkoda bo zapowiadało się na prawdę ciekawie.

Jednym słowem część pierwsza 4,5/5. Część druga 2,5/5 - całość wychodzi raczej średnio. Wracając do mojej wypowiedzi z początku postu, muszę powiedzieć, że w moim mniemaniu Kossakowskiej znacznie lepiej wychodzą opowiadania niż powieści i chyba tej drogi powinna się trzymać, albo przynajmniej ja będę się jej trzymał czytając dzieła autorki.

Jacek Dukaj - Córka łupieżcy

Krótka (zdecydowanie bardzo krótka) pozycja jak na tego autora. Mimo wszystko ciekawa i do połknięcia w jeden dzień. W książce stykamy się z tajemniczym Miastem oraz główną bohaterką Zuzanną Klajn, która na swoje osiemnaste urodziny otrzymuje dość nietypowy prezent - spadek po zaginionym ojcu.
Zarys fabuły może kojarzyć się z prostą przygodą, jednak (jak to u Dukaja) nic nie jest aż tak oczywiste. Pozycje traktuje raczej o społeczeństwie, technologii, o tym co się z nami dzieje wraz z postępem cywilizacji; stawia pytania kim jesteśmy? dokąd zmierzamy? i jacy się staniemy? - jednym słowem skłania do myślenia. I dobrze.