Ulice Ankh-Morpork

QbaJak

co prawda to nie wywiad z Pterrym ale zdecydowalem sie go tu umiescic bo bez tego czlowieka nie mielibysmy ŚD takiego, jaki mamy dzisaj - i nie pisze tu wcale o panach Kirbim czy Kidbim

-------------- zrodlo DWM February 2005 ---------------------------

Interview: Stephen Briggs and the Discworld. Interviewed by Chris Nelson.

Terry Pratchett's phenomenally successful Discworld series has seen 33 books covering 21 years, never mind the diaries, stage plays, cookbooks, calendars, alamanacks, Clarecraft figurines, clothing and Conventions. His latest, Going Postal, was released in October 2004, with the play premiering in January 2005. Pratchett's next book, Thud, is (as always) heavily anticipated in the summer. For over 13 years now, Mr. Stephen Briggs has translated Pratchett's books for the stage. We caught up with him to ask about his amateur dramatics group, the plays and the Discworld.

In 1969 the Studio Theatre Club (STC) was formed from another adult group in Oxford. Stephen Briggs was already a member of its youth wing at the time: the Oxford Youth Theatre (OYT). His first performance was in 1970 with the STC, although at the time he was on loan from the OYT.

Today, he is the STC director, as well as an actor. The STC hes performed many plays over the years, from Monty Pytkon to Tom Sharpe's work. In 1991 he read Terry Pratchett's Wyrd Sisters and, after receiving permission to do so, adapted it to a play. Since then, Stephen has adapted fourteen more books to plays and the scripts are available in bookstores worldwide. Within the plays, he is perhaps more famous for portraying the role of Lord Vetinari, Plato's wise dictator: The Patrician of one of Discworld's largest capitals - Ankh-Morpork. At Conventions he has been known to also assume the personage, as well as the Clarecraft Discworld figurine of the Patrician being crafted to his likeness. He's also helped Terry Pratchett construct Discworld maps, several versions of the Discworld Companion, Discworld Diaries, read for unabridged audio CDs and also sells Discworld merchandise himself. Frankly it's a wonder he has enough time to act. Royalties from the plays are all in a good cause though, as over 50,000 GBP has so far been given in support of the Orangutan Foundation, a charity committed to educating the public and actively putting pressure on government to help the plight of the Orangutan and its habitat, as currently they will become extinct within the next 20 years. Despite all this he still describes himself as "a civil servant" - his day job.

CN: Okay, an obvious question first: what is your favourite Discworld book?

SB: I don't have a favourite book, although out of loyalty I ought to say 'Mort', as it's the book which first got me into Discworld.

CN: What about your favourite character?

SB: Favourite Character? Hm. Not really, but I quite like recording the lines spoken by Lord Vetinari, Death, Vimes and Granny Weatherwax.

CN: As the STC Discworld plays are selling out quicker and quicker, do you think you will be eventually forced to show more performances? That, or get more chairs?

SB: Neither. We're amateurs and my group wouldn't do a longer run. No more seats because the Unicorn Theatre is already at capacity. A bigger venue? No guarantee we'd sell out - there are a lot of other groups out there staging the plays now - in the old days, it was only us!

CN: How do you go around adapting the book to stage play, especially as you have to fit it into an evening?

SB: I read the book a few times, leave it and then write down what I remember of the main plot. Usually, what I can't remember is stuff that can be dumped to get the thing down to length.

CN: Is Terry (Pratchett) involved?

SB: Not heavily. He usually asks how it's going and checks that I'm not cutting any really important scenes or characters, but I think he knows I'll remain faithful to the books and to Discworld. He always has useful comments when he comes to see the shows and I always incorporate them into the published texts.

CN: Do you think there should be a live action film, like Harry Potter?

SB: Not like Harry Potter but I don't see why Discworld shouldn't be capable of being made into a GOOD film without sacrificing its soul and without it being tediously long.

CN: If there were, would you like to play The Patrician?

SB: Defiantly.

CN: Or who would you like to see play the role, film star wise?

SB: There's no one else (laughs). Seriously, I don't know. Alan Rickman is quite like him, although he's a bit short. Iain Richardson is now too old. Rowan Atkinson too comedic... no, it'll have to be me!

CN: Which Discworld play was the most fun to produce?

SB: Monstrous Regiment. I had a good cast and I was very pleased with the outcome.

CN: Conversely: the most difficult?

SB: Jingo. It was a complicated plot and I have reworked it for publication.

CN: Can you remind how you also acquired the title of CMOT Dibbler: Merchandiser of Discworld products?

SB: By accident. Terry and I were having six Unseen University scarves done to mark the publication of the Companion. Terry mentioned this on a Pratchett conference and there was a demand for copies... then I did a t-shirt and it snowballed.

CN: Where do you see the STC going in the future?

SB: We have a history of staging plays new to the area, or new to amateur theatre and I'd hope to see that continuing.

CN: Lastly, is there anything you haven't done that you would like to do?

SB: Trek in the Himalayas, visit Australia, written a screenplay for a blockbuster film, play a Bond villain... not much really.

CN: Stephen Briggs, thank you for your time.

Currently, the STC are performing Terry Pratchett's Going Postal in January and Alan Ayckbourn's Wildest Dreams in April, both at Abingdon's Unicorn Theatre, Oxford.

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

An Interview with Josh Kirby
Conducted by Keith Savory (Artists UK) 2nd April 2001

KS: What was the first thing you remember ever drawing or painting?
JK: A butterfly in junior school at the age of about seven.

KS: What do you think you would have been if not a painter?
JK: No idea, I don't think there was an alternative. I decided very
early to be a painter.

KS: The first Discworld painting was in watercolour. Why did you
decide to do the rest in oils rather than watercolour?
JK: I always worked in oils and the first Discworld painting (Colour
of Magic) was done in watercolours because I happened to have a
very good piece of watercolour board at the time and I wanted to
use it. It was of the old-fashioned sort that then went out of
production (Whatman watercolour board) and it seemed a shame to
use it for an oil painting.

KS: The Discworld paintings all vary in shape rather than being one
standard shape why is that?
JK: The shape of a hardback or paperback cover vary and I've had to
do something to allow for the cropping of the image in different
ways according to the type of book it was going on.

KS: If you could be commissioned to do the cover for any fantasy
book ever written what would you most like it to be?
JK: I prefer to paint my own subjects so any other subject is
secondary to that.

KS: What do you think of the new breed of artists who manipulate
images on computer?
JK: I don't know anything about them.

KS: Who do you think are the most promising new talents to have
emerged in the art world in the last ten years?
JK: I live away from the mainstream of art and therefore don't have
a great deal of contact with what other artists are doing.

KS: How did the idea for Voyage of the Ayeguy come about?
JK: It came about because it is traditional subject matter from
Renaissance times and carrying on today. They painted altar
pieces and frescos commissioned by the church. It was one of
the main occupations of painters in the early days. Bruegel and
Bosch embodied that tradition and it appealed particularly to me
and I wanted to follow that tradition.

KS: Who do you think have been the most innovative and influential
fantasy artists of all time?
JK: Bruegel and Bosch.

KS: What is your favourite colour?
JK: I don't have one.

KS: What made you decide on the incredible floor-level perspective
for the cover of Small Gods ?
JK: I just do angles that seem to make a striking picture. I work
by intuition and it's a different level of thought to
intellectual thought.

KS: What advice would you give to young artists who want to become
really top-class in their artistic achievements?
JK: Learn to draw. They have to draw everything that is around them
and become proficient in drawing the world around them.

(c)Artists UK
This article must not be reproduced without permission of the publishers.

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Nie z Mr. P. ale po polsku i panem, bez któego może dzisiaj nie byłoby tego forum, tych emocji i tej pasji...

"Czuję się rozpieszczany"
Piotr W. Cholewa

Z Piotrem W. Cholewą, znanym tłumaczem i laureatem Nagrody Elektrybałta za rok 1999 romawia Konrad Wągrowski.

Esensja: W Usenecie jesteś znany ze swoich błyskotliwych jednolinijkowych ripost. Czy też w ten sposób będziesz odpowiadał na pytania w naszej rozmowie?

Piotr W. Cholewa: Przesadziłeś, mam wrażenie, i z tym ‘znanym’, i z ‘błyskotliwymi’, i z ‘jednolinijkowymi’. To nie jest tak, że siedzę i myślę – jak tu błyskotliwie i krótko zripostować. Jak się rozmawia z inteligentnymi ludźmi, to czasem wystarczy jedno zdanie, więc po co pisać więcej?

Oczywiście, w niektórych kwestiach jedno nie wystarcza. Poza tym to jest tak, ze zaczynałem pisać na liście sf-f, jak jeszcze przychodziło na nią 30 listów dziennie. Odbierałem mailowo. Potem ich było coraz więcej, a ja wciąż nie chciałem się od tego maila odkleić. Dopiero kiedy raz się wypisałem na wakacje, po powrocie zostałem już przy newsach. Ale pozostało mi stare przyzwyczajenie: ja ciągle ściągam wszystkie listy z listy i wszystkie je czytam. W dodatku nie układam ich wątkami, tylko po datach. A jak się czyta dużo listów i na sporo odpowiada, to człowiek musi czytać szybko i pisać krótko. Taka ewolucja w działaniu.

Jak widzisz, w naszej rozmowie odpowiadam więcej niż jednolinijkowo.

Esensja: Ostatnio otrzymałeś Nagrodę Elektrybałta, nagrodę Konfederacji Fantastyki Rassun, rok wcześniej Golema na Krakonie. Jeszcze wcześniejszych nagród nawet nie miałem siły szukać, bojąc się, ze pominę którąś z ważniejszych. Czy nie czujesz się rozpuszczany przez fandom? Jak ty to robisz?

PWC: Jak to robię, że się nie czuję? To proste. Z natury rzeczy uważam, że wszystkie nagrody i tak mi się należą, więc jak je dostaję, to właśnie objawia się sprawiedliwość…

A poważnie. Golema w Krakowie dostałem razem z Elą i myślę, że to głównie jej zasługa. Ja jej zwykle pomagam, więc jakoś tak jesteśmy kojarzeni razem (razem jako działacze fandomowi). Pomysły i idee są jej. A ja się załapałem po znajomości.
Nagroda Rassuna to inna sprawa, bo była indywidualna. Za tłumaczenia i wkład w fantastykę… Tłumaczeń mam sporo, miałem szczęście robić niezłe książki, więc może coś w tym jest (choć gdyby nie ja, zrobiłby je ktoś inny i też by było). Sam nie wiem. Ucieszyłem się strasznie.

Nagrody Elektrybałta dalej właściwie nie rozumiem. Wiesz, kiedy już ją dostałem, przeczytałem sobie jeszcze raz ten tekst, który został wyróżniony. I kurczę, nie wiem, co w nim takiego „najlepszego”, żeby aż nagrodę.

Owszem – dalej poważnie – czuję się trochę rozpieszczany. Ostatnio jakiś taki okres nastał. Staram się, żeby mi nie odbiło z zachwytu nad sobą (zapewniam cię, że nie jest to specjalnie trudne – mam w zanadrzu kilka argumentów, które znakomicie wspomagają poczucie skromności; nie zdradzę ich, oczywiście).

Esensja: Jesteś aktywnym fanem, aktywnym uczestnikiem grup dyskusyjnych, prowadzisz jeden z najciekawszych fanzinów – Miesięcznik ŚKF, no i przede wszystkim jesteś tłumaczem. Jak udaje ci się to wszystko godzić? Zapytam też trochę mniej serio – czy czasami przez twoją aktywność fandomową nie musimy dłużej czekać na kolejne książki ze Świata Dysku, czy też opowieści o Alvinie?

PWC: Musimy, musimy… Nie tylko przez to. W końcu nie tylko Pratchetta tłumaczę. Ale rzeczywiście, fandom zajmuje czas. Nie jakieś długie okresy, ale trochę tu, trochę tam, tu się wyjeżdża, tam robimy seminarium, Miesięcznik musi wyjść na czas… Jest jeszcze lista, która też zajmuje sporo czasu, o czym już mówiłem. Ale to jest tak, że jeśli tłumaczę (przykładowo, podaję liczbę z sufitu, bo to się zmienia bardzo mocno) dwie strony na godzinę, to w ciągu dniówki ośmiu godzin mógłbym zrobić szesnaście stron, tzn. 80 tygodniowo i Pratchetta przez miesiąc. Ale po trzech godzinach już patrzeć nie mogę w ekran i tylko szukam jakiegoś pretekstu, żeby zrobić coś innego. A czasem wypadnie mi dzień, dwa… A czasem w ogóle nie mogę się zabrać do roboty. I tak leci.
Ale z drugiej strony, gdyby wychodził jeden Świat Dysku miesięcznie, życie byłoby nieciekawe.

Esensja: Jak to się stało, że zostałeś tłumaczem? O ile mi wiadomo, kształciłeś się w zupełnie innym kierunku.

PWC: W jedynie słusznym kierunku. Skończyłem matematykę (uniwersytecką), zrobiłem doktorat, przez długie lata pracowałem na uniwersytecie. W tym czasie (przed doktoratem) trafiłem do Klubu (ŚKF) na samym początku jego istnienia. Oczywiście każdy klub musi mieć fanzin, a że znałem angielski, więc w drugim fanzinie przetłumaczyłem opowiadanko (bodaj „Na zewnątrz” Bradbury’ego). Jakoś wyszło, więc kiedy zaczęły się „Fikcje”, tłumaczyłem już w miarę regularnie (tzn. opowiadanie na dwa miesiące). Ale wciąż była to raczej ciekawostka.

Któreś z opowiadań nie zmieściło się w „Fikcjach” i prezes OZW Kasprowski oddał je Leszkowi Jęczmykowi, który wtedy prowadził dział fantastyki w „Problemach”. Spodobało mu się (bardzo byłem dumny) i wydrukował. To był mój prawdziwy debiut. Ale żeby człowieka zauważyli, trzeba było dopiero druku w „Fantastyce” – zrobiłem im jakiegoś Howarda o Kullu. A że fantasy wtedy dopiero wchodziła na rynek i była bardzo, bardzo popularna, to jakoś sobie wyrobiłem nazwisko. Wtedy Mirek Kowalski (wówczas w Iskrach) zaproponował mi tłumaczenie tych zeszycików – nie tych czarnych, tylko tych z serii „Magia i Miecz”, czy może „Mieczem i Magią”… Tam robiłem Howarda. A potem dostałem prawie równocześnie propozycje na „Dziwnego Johna” Stapledona dla wyd. Śląsk i na drugi tom Amberu Zelazny’ego dla Iskier. Tak się zaczęło.

Z czasem matematyka zajmowała mnie coraz mniej, a fantastyka coraz bardziej. I jeszcze bardziej. I jeszcze… Aż się całkiem przestawiłem.

Esensja: Czy tłumaczysz tylko pisarzy czy powieści, które ci się podobają, czy także takie, których lektura nie sprawia ci przyjemności? Czy możesz sobie wybierać, co chcesz tłumaczyć? Masz kontakty z pisarzami zagranicznymi – a może to oni wybierają ciebie?

PWC: Odpowiem tak: rzadko tłumaczę książki, które mi się nie podobają. Zdarza się, ale naprawdę rzadko. Czyli właściwie tłumaczę takie, które mi się podobają…
Nie, nie mogę sobie wybierać. Mogę tylko odmawiać, jeśli nie chcę. Inna sprawa, że też rzadko. W tych wydawnictwach, z którymi pracuję, wiedzą, co lubię i jeśli chcą mi coś dać, to wybierają coś sensownego. Nie z sympatii, ale w końcu wiadomo, że jak mi się coś podoba, to przetłumaczę lepiej.

Nie, na ogół nie mogę sobie wybierać. Nie mogę np. iść do wydawcy i powiedzieć „Chętnie zrobiłbym dla was to i to”, bo mi odpowiedzą „Przykro nam, ale nie mamy praw do tej książki i nie wiemy, kto ma” albo „Ta książka nie mieści się w planach naszej firmy przez najbliższe lata”. Albo prawa do niej ma ktoś, z kim akurat nie mam kontaktu, kto ma swoją ekipę tłumaczy i nie jest zainteresowany.

Jeśli mi na czymś bardzo zależy, staram się wspominać o tym w możliwie wielu miejscach (np. „Ach, chętnie bym przetłumaczył Egana”). I liczę na to, że wiadomość ta dotrze do odpowiedniego wydawcy, który – kiedy przyjdzie mu wydawać Egana – sobie o mnie przypomni.

Zachodni pisarze nie wybierają tłumaczy – przynajmniej ja nic o tym nie wiem. Kontakty mam z kilkoma, ale raczej towarzyskie niż zawodowe. Dlatego np. mogę czasem zapytać, o co chodziło w tekście. Rzadko to robię, ale ważna jest sama świadomość, że jakby co, to mogę.

Esensja: Jesteś weteranem polskiego Usenetu fantastycznego. Jak tam trafiłeś? Jak wspominasz początki fantastycznych dyskusji internetowych?

PWC: Weteran… strasznie poważnie to zabrzmiało. Ja już nie całkiem pamiętam, kiedy to było. W każdym razie zaczynałem jeszcze w DOSie. Mieliśmy w pracy komputer z DOSem (386?) i taki program, Menuet. Obsługiwał pocztę, ale miał jeszcze grupy dyskusyjne. Sprawdziłem, co to, a to okazało się strasznie ciekawe. Przez jakiś czas ciągnąłem różne amerykańskie listy fandomowe.

Po jakimś czasie Piotr Staniewski zawiadomił mnie, że powstała polska lista dyskusyjna (pl.listserv.sf-f). Zapisałem się z radością. I tak poszło.

Potem dostaliśmy telefon (bo kiedy zacząłem mieszkać tu, gdzie mieszkam, to nie było telefonu, co pewnie trudno sobie wyobrazić) i zacząłem działać z domu. Jeszcze potem TPSA uruchomiła swój numer, co było jeszcze wygodniejsze, bo na Uniwersytet nie zawsze mogłem się dodzwonić. I tak jakoś wyszło… Sam nie wiem.

A jak było na początku? Tak samo jak teraz. Od zawsze były dyskusje o dyskusjach nie na temat i o zmienianiu tematów postów, a uprzejmość i zasady rozmowy… Tyle że było mniej listów. I chyba bardziej wszyscy się znali (nie fizycznie, tylko listowo). Kilka razy zdarzały się okresy, kiedy nadchodziła fala jakichś strasznie agresywnych „nowych”. To znaczy nowi przychodzili stale, ale agresywni jakby falami. W końcu niektórzy się pacyfikowali, inni odchodzili. I tak uważam, ze lista sf-f jest najlepsza. Z prawie każdym zdążyłem się już pokłócić i pogodzić…

Esensja: Prowadzisz Miesięcznik ŚKF-u. Co jest najtrudniejsze w prowadzeniu dobrego fanzinu, a co sprawia największą satysfakcję? Jak udaje ci się zdobywać autorów i teksty?

PWC: Satysfakcję sprawia, jak się ukazuje kolejny numer. I drobne udoskonalenia. Miesięcznik zaczął się dość awaryjnie. Padły „Fikcje”, ludzie w Klubie nie mieli informacji, więc powołaliśmy Miesięcznik. To miały być cztery strony A5 z informacjami o decyzjach zarządu, o konwentach, o programie działalności Klubu. Jakoś tak. Za każdym razem, kiedy zmienialiśmy program do składu, Miesięcznik wyglądał lepiej i to nas naprawdę cieszyło. Potem zmieniliśmy drukarkę. Potem był grubszy. I grubszy (aż do momentu, kiedy trzeba go było zszywać). Potem ksero dało możliwość koloru (tzn. jednego koloru, bo pojawiły się kolorowe tonery, więc można było zrobić winietkę na zielono). Potem wymyśliliśmy okładkę (to był numer 100) – tzn. nie wymyśliliśmy, bo co to za pomysł, ale pojawiła się taka możliwość. A ostatnio kolor…

Ważnym i satysfakcjonującym krokiem było wejście w sieć (na początku Miesięcznik pojawił się w FIDO, w wersji czysto tekstowej). Potem było lepiej i lepiej. Oczywiście, pierwszy raz wstawiając Miesięcznik na stronę Klubu nie zdawałem sobie sprawy, co sobie biorę na głowę. Ale jakoś leci i mam nadzieję, ze jakoś pokonałem notoryczne spóźnienia.
A z bardziej merytorycznych rzeczy, cieszyli mnie coraz to nowi autorzy. Oczywiście, znacznym sukcesem było pozyskanie Rafała Ziemkiewicza, choć nie jest to wyłącznie nasza zasługa. Skarbem jest Tadeusz Olszański (choć tolkienista), bo dużo czyta i jest skłonny o przeczytanych książkach pisać, w dodatku rozsądnie.

Jak zdobywam autorów? Prośbą, groźbą, czasem stawianiem piwa… Sieć bardzo pomaga, bo pula osób dostępnych (dostępnych marudzeniu) znacznie wzrosła. Trzeba mieć trochę szczęścia. Na przykład jakimś cudem byłem pierwszy do Alexa i obsadziłem stanowisko pijawy czyli wyzyskiwacza. Innym jest trudniej. To nie jest takie trudne, ludzie zwykle nie odmawiają, jeśli się ich poprosi. Grzecznie. Ale z naciskiem. Hm…

Za to teraz pojawiła się konkurencja i firmy biją się o dobrych recenzentów. Ale i recenzentów jest więcej. Ogólnie, staram się zachować profil Miesięcznika, trzymać się fantastyki, dbać o poziom merytoryczny, omijać teksty nie na temat. Dzięki temu – mam nadzieję – mam mały „elektorat negatywny”. Nie ma wielu osób, które Miesięcznika nie lubią (choć nie wszyscy się z nim zgadzają). I na ogół nie odmawiają zamieszczenia tekstu.

Esensja: Oczywiście nie mogę nie zadać naszego sztandarowego pytania – co sądzisz o publikacjach sieciowych? Czy uważasz, że do pism sieciowych będą trafiały tylko teksty odrzucone przez bardziej prestiżowe pisma papierowe, a więc ich jakość na pewno będzie niższa, czy też to medium ma szanse stać się równorzędne dla pism tradycyjnych?

PWC: Ja zaczynałem na odwrót (tzn. od papieru), ale zdaję sobie sprawę, że sieć znacznie ułatwiła wydawanie fanzinu. Koszta są niższe… dzięki temu fanzinów pojawia się więcej niż kiedyś i to wielka zaleta (wada jest taka, że nie nadążam ich czytać). Myślę, że – ewolucyjnie – pojawiać się będzie mnóstwo fanzinów sieciowych, z których niektóre zejdą po kilku numerach (albo po jednym), ale te najlepsze zostaną. Już to widać – Fahrenheit, Framzeta czy Valetz to znakomite pisma. Niektórzy nie lubią czytać z ekranu i to nieco ogranicza krąg odbiorców. Ale nie myślę, żeby to była wielka przeszkoda (można sobie w końcu wydrukować te teksty). Pewnie pojawią się inne. Są biuletyny informacyjne, jak Miesięcznik właśnie albo Fantastycznie! – to już czyta się łatwiej, bo sama goła informacja jest jakby prostsza w odbiorze z monitora niż literatura.

Czy teksty odrzucone przez pisma papierowe? Wiesz, ja wciąż uważam, że pisma sieciowe to fanziny. I dobrze jest, kiedy początkujący pisarz startuje w fanzinach (tłumaczy też to dotyczy, grafików itd.). Wtedy ma czytelników, którzy z przyjemnością wytkną mu każdy błąd (dla jego dobra, oczywiście). Taka szkoła każdemu się przyda. I jak ktoś poterminuje trochę w fanzinach, to startuje dalej, do pism profesjonalnych. Fanziny sieciowe mają tę zaletę, że czyta je więcej ludzi nie tylko z kręgu najbliższych znajomych (kiedy ktoś pisze np. opowiadanko ze świata gry, koledzy-gracze nie powiedzą mu, że coś powinno być rozwinięte, bo znają ten świat; za to „obcy” czytelnicy powiedzą, a właściwie napiszą – to przykład, ale mniej więcej mówi, o co mi chodzi).

Natomiast czy pojawią się pisma internetowe, będące równorzędną konkurencją dla powiedzmy Fenixa czy NF? Na pewno kiedyś tak. Ale żeby ktoś w to wszedł na poważnie, trzeba by pewnie brać opłaty za czytanie. A to wymaga zmiany mentalności – u nas płacenie za rzeczy z sieci wydaje się jakoś nieprzyzwoite. Może to się zmieni. Albo – to też możliwe – reklama sieciowa będzie tak istotna i zacznie przynosić takie pieniądze, że pisma internetowe będą mogły nie brać pieniędzy od czytelników, a jednak płacić autorom. Zobaczymy. W każdym razie przyszłość należy do sieci.

Esensja: Dziękuje bardzo za wywiad.

My też dziękujemy panie Piotrze...pan wie za co :wink:

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Drugi już wywiad ze Stephenem Briggsem (pierwszy umieścił QbaJak)

źródło: Ramtop to Rinfall -> Newsletter -> Issue 2
http://www.geocities.com/RainForest/3691/

ALL THEE DYSK'S A STAGE

This year, Stephen Briggs will be adapting another Discworld book for the stage, but unusually, the play and the book will be launched simultaneously next November. Since his plays are a theme that runs through this newsletter, I asked him if he'd consent to an e-mail interview, and nice chap that he is, he agreed...

Phil Penney: Presumably only certain DW books are suitable for adaptation. Are there any you'd like to go back and do, given that events this year will mean you finally "catching up" with Terry?

Stephen Briggs: They can all be adapted, but some would probably make less successful plays - 'Colour of Magic' and 'Light Fantastic', for example, where there are many scenes and a plot which is more episodic. There are several of the books which I would like to adapt, even though the Studio Theatre Club may not get round to staging them - 'Pyramids', 'Reaper Man', 'Equal Rites' and so on. We'd still like to do 'Lords & Ladies' - possibly as an outdoor production sometime.

PP: From the outdoor performances I've seen, it's important to get the right venue. Have you somewhere in mind? (I think this is a great idea).

SB: No. No venue in mind, though Oxford is awash with colleges, of course. Mind you, the STC have considered staging an outdoor show in and around the Unicorn, using several interior and exterior locations - with the audience following the cast around.

PP: Have you ever considered moving the plays to a bigger venue? Do you get enough over-demand for tickets to make this worthwhile?

SB: We have looked at bigger venues. Surprisingly, however, at some venues the extra revenue from the larger capacity is swallowed up by increased hire charges and ingoing costs. To an extent, the Unicorn's medieval ambience is all part of the package. It's also the case that, although the shows sell out well in advance, we're not confidant that we could actually fill a much bigger venue. We are thinking of extending the run even further for the next one, though.

PP: Are you responsible for casting your plays? How easy is this?

SB: Yes, it is I who cast the shows. The STC has a membership of around 25, so casting a play that has lots of parts means that you have to compromise. We're lucky in having some strong players who can tackle the really pivotal roles.

PP: Do you get a turnover of students? Is this why Carrot changed identity between G!G! and M@A?

SB: Neither of our Carrots was a student. The change was mainly because the first Carrot was just not available for 'Men at Arms'.

PP: Have you ever considered adapting the Nomes books?

SB: Well, briefly...no. I can see a lot of problems; it's important, I think, to get over the size thing, and that would really need expensive sets.

Phil Penney: Does Terry have any input into the scripts?
Stephen Briggs: I've always made it a practice to send Terry copies of our scripts as soon as the first draft is finished. He does make some comments about general structure, or about pointing up certain plot or character points and he has occasionally written us some new bits for the text, too.

PP: Did he write in any new bits for Men At Arms or Guards! Guards!? [I'm sure whoever wins the script would be particularly interested to know if he has a bit of original Terry plot that is unavailable elsewhere :-)

]

SB: 'Men at Arms' contained more direct TP input. Mind you, of course, those lucky enough to see the Saturday night performance of 'Guards! Guards!' did see Mr P as the Knowlessman in Scene 2.

PP: I don't remember the Knowlessman from the book (although it's been some time...), who was this character?

SB: In the first scene in the Brotherhood, the Supreme Grand Master is recounting the awful fate that awaits anyone who is at the meeting but who is not one of the Brethren (a 'knowlessman') when a voice pipes up with (something like) 'Oh, sorry, did you say Elucidated Brethren? Sorry, sorry, wrong Society I'm afraid. Must have taken a wrong turning. I'll just be going then, if you'll excuse me ...' and then leaves. I did the part for the first 5 performances and Terry did the Saturday night.

PP: How many requests do you get from other drama groups for permission to use your scripts? I get enquiries at a rate of around one a week; usually for 'Wyrd Sisters'. Quite a few of these do go on to become productions. I try to get to as many as I can. Have you seen any ideas at these performances that you wished you'd thought of? Any unusual castings? For instance, there's nothing in the books to suggest that Carrot has a welsh accent, but when you get used to the idea, it works very well.

SB: The Radio 5 G!G! used a Welsh accent for Carrot, and both TP & I quite liked that straight-backed-chapel-going image for the impressionable Carrot in G!G!. By M@A, Carrot is more worldly-wise, and I didn't think the Welsh accent had as much relevance. There's nothing particularly that I've seen in other productions and thought 'I wish we'd done that' - it's a different show. Sometimes there are quite small points of detail that are interesting though. On the casting point, one of the best was the girl who played Lady Felmet in the Glastonbury 'Wyrd Sisters'. Rather than being the beefy character in the book, they played her (& cast her) as a glamorous villainess - a sort of wicked Queen, and that worked very well.

Which just leaves me to say thanks very much to Stephen for sparing us the time to answer our questions.

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Obiecałem że wkleję, no i właśnie wklejam (teks poprzedzający wywiad z Terrym zaczerpnięty z Secret Servivce)

Półtorej godziny trwało, zanim ja i mój kolega z GT INTERACTIVE dojechaliśmy taksówką na odległe obrzeża zachodniego Londynu, gdzie mają swą siedzibę niegdysiejsi PERFECT ENTERTAINMENT, obecnie TEENY WEENY GAMES – autorzy wszystkich trzech komputerowych Discworldów, tzn. przygodówek DISCWORLD 1 i 2 oraz DISCWORLD NOIR. Z ruchliwej, nieładnej ulicy weszliśmy do jednego z mało zadbanych domów i w momencie, gdy zatrzaskiwały się drzwi, pozostawiliśmy gdzieś na zewnątrz wszelki hałas, albowiem znaleźliśmy się właśnie w izolowanej od dźwięku (i niemalże od powietrza) świątyni komputerowych maniaków. Panował tu przyjemny półmrok, szeleszcząca cisza, słaby, zatęchły smrodek i średnio zaawansowany chaos stosów papieru, pudeł, mebli, komputerowych akcesoriów i innych niemożliwych do zidentyfikowania przedmiotów (gdzieś w ten zgiełk chyba zostały wplecione także abstrakcyjne teorie). Zostaliśmy powitani przez doskonale roztargnioną sekretarkę, po części schowaną za akwarium z brzydkimi rybkami, które niebezpiecznie kiwało się na krawędzi gratami zawalonego stołu. Poszła po swojego szefa, szefa TEENY WEENY GAMES. Chwilę pojawiło się czupryniaste indywiduum wyższego wzrostu, o dziwacznej, do myszy podobnej twarzy, w długim szaliku zwisającym aż na samą ziemię i powiedziało „cześć”. Pomyślałem, że szef TEENY WEENY mógłby spokojnie być zręcznym seryjnym mordercą, ale natychmiast tę wstrętną myśl zarzuciłem.

Poniekąd równie niezwykle przebiegało wzajemne przedstawianie się, gdyż zarówno wspomniana sekretarka jak i humanoid w szaliku zaczerwienili się w momencie, gdy jako miejsce swojego pochodzenia podałem Polskę, albowiem nigdy nie byli w Afryce środkowej, a więc nie mieli do czynienia… Tyle obowiązkowych uprzejmości. Widząc, że wszyscy mamy gdzieś sprawy życia codziennego, szybko w rozmowie skręciliśmy w bezpieczne rejony gier komputerowych i w pomieszczeniu natychmiast zrobiło się ciut jaśniej. Humanoid w szaliku okazał się być mistrzem Chrisem Batmanem, szefem nie tylko Discworld Noir, ale także poprzednich dwóch cyfrowych pejzaży. Zauważywszy, że obydwaj jesteśmy zaawansowanymi maniakami gier, szybko znaleźliśmy wspólną płaszczyznę porozumiewania się – zaliczyliśmy epokę ośmiobitów, Amigę, Super NES, a także pierwsze PC-gry. Pogadaliśmy o pierwszych dwóch DISCWORLD-ach, o ich bezsprzecznej jakości, ale także o (poniekąd obrzydliwych) przyczynach odejścia TWG od PSYGONIS i ich późniejszego doklejenia się do GT INTERACTIVE. Pozostałe obecne w pomieszczeniu osoby (kolega z GT i roztargniona sekretarka z rybkami) zaczęły się już trochę kwaśno uśmiechać, wobec czego dyplomatycznie przeszliśmy do omawiania zadanego tematu, a więc do DISCWORLD NOIR.

Pierwszą rzeczą, która mnie ciekawiła to było pewne miejsce w trzeciej odsłonie gry, gdzie brzydko zawisłem i nie potrafiłem ruszyć się z miejsca. Człowiek w szaliku zaczął się obrzydliwie śmiać i klepnął się dłońmi po udach: „Nie wpadłeś na to, co? Wiedziałem, że wszyscy wybiją sobie na tym zęby, he, he, he…” I później mi o TYM powiedział. Powiedział, że muszę zrobić pewną rzecz w pewien sposób i jak umierał ze śmiechu, kiedy mi o tym opowiadał, zauważyłem, że zostały osłabione moje zdolności do kontroli nad sobą. Powiedziałem mu, że mnie (cenzura), niech z tym (cenzura) i że cała ta jego gra jest do (cenzura). Przez moment była cisza, a następnie przeprosiłem.

Zażądałem materiałów graficznych stanowiących podstawę do stworzenia gry, obstawałem przy tym, żeby mnie oprowadzono po całym tym gnieździe programistów i poznano ze wszystkimi jego mieszkańcami i komputerami. Miałem cały dzień czasu, więc dlaczego NIE, no NIE? Trochę się przestraszyłem dziwnego wyrazu twarzy sekretarki, która posadziła mnie w fotelu, na którym miałem zaczekać, dopóki wszystko nie zostanie przygotowane na moje zwiedzanie (dywaniki, porozrzucane różowe karteczki i pochowana marihuana) – był to wyraz więcej rybi, niż by należało i przywołał znowu moje myśli o rozpustnych karpiach. Ciche wzajemne flirtowanie z rybią pięknością nie trwało na szczęście długo i już miałem na kolanach pudło dosłownie upchane wszystkimi możliwymi szkicami, mapkami, obrazami charakterów i pejzaży, których rozpoznawałem projekty grafiki gry DISCWORLD NOIR. Grzebiąc sobie w obrazkach, uprzejmie i niepostrzeżenie skradłem kilka z nich, by uradować wasze oczy. Potem zostałem podniesiony razem z hotelem i przeniesiony przez dom i przez pole różowych karteczek…HUH!...humanoid w szaliku wyrwał mnie z pięknego snu o wołaniu ciszy i poprowadził przez pomieszczenia służące jako kryjówka TEENY WEENY GAMES.

Były one całkiem przestronne i uporządkowane w chaotyczny system labiryntów schodów, piwnic, małych pokoików oraz korytarzyków, większych pokoików i WC. Elementem jednoczącym wszystkie pomieszczenia był (oprócz WC) fascynujący bałagan, na WC było – mówiąc po naszemu – (cenzura) – a więc nic godnego uwagi. Na pytanie, dlaczego ludzie w pierwszym, większym pokoju zajmują się programowaniem jakiejś gry akcji, zamiast wyłapywać błędy w DISCWORLD NOIR, otrzymałem wyjaśnienie, że prace nad tą grą zostały już zakończone, a oprócz kilku grafików i mężczyzny w szaliku wszyscy jej autorzy wyjechali nad morze.

W następnych pokojach było podobnie: wszyscy zajmowali się programowaniem jakichś poligonowych orgii, aż w końcu stary Mamoulian zamienił się w malutkiego ziewacza. Uśmiechniętemu blondynowi-muzykowi co prawda udało się na chwilkę rozwiać znużenie autora tego artykułu wesołym, dynamicznym pokazem muzycznym w swoim
piwnicznym schronie, ale zaraz wszystko zepsuł, gdyż stwierdził, że jego muzyka na pewni będzie świetnie pasować do wyścigówki z przyszłości. Jaki jest związek pomiędzy DISCWORLD NOIR a wyścigówką z przyszłości, o to już nie pytałem, lecz sunąłem dalej labiryntem tego dziwnego domu, aż do pokoju grafików, którzy okazali się być właśnie tą smutną garstką nieszczęśników, która jako jedyna nie wyjechała nad morze.

Zaprezentowali się oni jako fajny kolektyw pracoholików , którzy działają non stop mniej więcej przez półtora roku, z drobnymi tylko przerwami na odwiedzenie WC. Pokazali mi masę renderów, wiremeshów i przelotów kamery przez deszczowy Ankh-Morpork. Byli tacy mili, że nawet bez oralnego odświeżania namalowali dla mnie jeden obrazek detektywa Lewtona (postać z gry DN), żeby mi w samolocie nie było smutno. Pokazali mi również, jak każdą z postaci najpierw pieczołowicie rysowali we wszystkich możliwych pozycjach (ehm), następnie przenosili ją do poligonowej drucianki, z uporem maniaka szczegółowo animowali i wreszcie przykrywali teksturową skórą. Ktoś podstawił mi pod nos potężny stos papierów i powiedział: „Scenariusz”. Dowiedziałem się, że cała fabuła tej piekielnie skomplikowanej i zawiłej gry liczy prawie pięćset stron gęstego tekstu spisanego przez mężczyznę w szaliku, tekstu, który pan Terry Pratchett uważnie przeczytał i zrobi w nim kilka drobnych poprawek. Notatki Pratchetta zostały zapisane przejrzystym pismem na marginesie niektórych stron, na kilku innych stronach znajdują się części skreślone i zastąpione przez inne, zgodnie z tym, jak poszczególne fazy fabuły rozwijały się i ulegały zmianom. Ogólnie było jasne, że ktoś musiał wypocić tu wiele godzin poczciwego entuzjazmu dla pracy.

Do ostatniego pomieszczenia zostałem wpuszczony dopiero po mało dostojnych negocjacjach, w trakcie których zostałem zmuszony do użyci moich podstępnych, dziennikarskich sposobów, czyli podlizywania się. Gdy otworzyły się drzwi, uderzył mnie trupi smród o takim natężeniu, że aż nie mogłem złapać tchu. W środku, w zatłuszczonym półmroku pojawiły się sylwetki kilku ledwo rozpoznawalnych osób. „To nasi testerzy”, szepnął humanoid w szaliku, zapatrzył się w nich z dumą, nachylił się nade mną i z miną spiskowca oznajmił: „They call me Spiral Lobster, it’s my secret nickname”. „Wyjdziemy już?” – zakomunikowałem życzenie, by szybko się wycofać z celi oświetlonej monitorami. Ku mojemu zdziwieniu nikt nie zaczął mnie pożerać, a z pokoju udaliśmy się z powrotem w kierunku recepcji.

Kolega z GT czekał tam na nas w niebezpiecznej bliskości rybiej kobiety i gdy tylko weszliśmy, martwił się, czy widziałem i słyszałem wszystko, co jest potrzebne do napisania dobrego artykułu podróżniczego. Zapewniłem go o swojej informacyjnej sytości, pożegnałem się z podejrzanym humanoidem w szaliku i wyszedłem na zewnątrz – na świeże powietrze nasycone pachnącym słoneczkiem. Podskoczyłem z radości, że wreszcie wylazłem z tej digital-celi. Na pytanie kolegi z GT odparłem, że wpadła mi w oko mucha ścierwica i wskoczyliśmy w jeden z ostatnich wieczornych pociągów ku centrum Londynu. Mijający krajobraz ukołysał mnie do spokojnego szkicu zawiniętych muszelek niby od Picassa, muzyki rozbrzmiewającej z podziemia i pięknych długowłosych kobiet, w których aż zanadto łatwo można się zakochać… w Ankh-Morpork jest teraz na pewno znowu noc.

Mamoulian

Za piękne przeżycia w TEENY WEENY GAMES dziękuję Mężczyźnie w Szaliku, głównemu muzykowi – Paulowi Weirowi i Markowi Judge’owi, głównemu programiście.

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Dawno tu nic nie wrzucałem, a więc wywiadów około-Pratchettowych c.d.

Wywiad z nie byle kim, bo z cóką Terry'ego (dla niewtajemniczinych tu jest na naszym forum małe info o jej dziele Rhainna Pratchett - Dzieci Chaosu

zdjęcie Rhianny

Let’s start off with you telling us a little about yourself and how you got into the industry in the first place.

Well, I’m 26, live in North London where I accidentally collect cats (believe me, it happens). I’ve been playing games for about 20 years and it has always been one of my main hobbies. After A-levels, I went to London to study for a BA degree in journalism at the London College of Printing. In the last few months of my course I managed to get my first proper (and by this I mean paid) work. It was with a young women’s magazine called Minx. There’s nothing quite like receiving your first pay-cheque to make you feel like a journalist!

I wrote a couple of little bits and pieces for Minx and then, surprisingly, they decided they wanted me to cover computer games (something that no other women’s mag to my knowledge, leaving aside teen mags, has ever done since). So I wrote reviews for about four issues and then, as is often the way in women’s magazines, the editorial team changed practically overnight and they decided they weren’t interested in games anymore. But by this time, I’d actually got a foot in the door of the games industry and established myself with a few PRs, including a certain Miss Emily Newton Dunn. Emily is actually directly responsible for me finding myself on an ancient bus, with a load of other journalists dressed from head to toe in white, flame-retardant suits, looking very much like the sperm scene at the end of Woody Allen’s Everything you always wanted to know about Sex.

Did you want to be a journalist as a child? Or was there something else on your mind?

Well I originally wanted to be a mermaid, but after my parents searched high and low across Somerset for a tail and couldn’t find one, it was clear that it was never going to pan out. I went through the usual actress/lawyer phase that most young girls go through and dreamt of wafting around Oxford in floaty, floral dresses. I think I did briefly start to write a newspaper with the help of the little girl next-door but, like our radio station, the tortoise-racing and marrying off our pets, it’s probably best left buried in the past.

What made you want to take up journalism?

Law seemed too much like hard work and I’d always gravitated towards things like the school paper and anything that would allow me a legitimate reason to be nosey. My father, who also used to be a journalist, always said he could see the scaly hands of journalism reaching out for me. I did try and resist, but in the end it was more a case of ‘Oh I give in, then.’ It’s very difficult to beat genetics!

Was games journalism always your choice, or did you do other journalism?

No, it wasn’t always my choice from the outset. To be honest, at first I wasn’t sure what kind of journalism I wanted to go in to. I just wanted to get the bills paid. I think there are two types of games journalist. The first are gamers who can write, the second are journalists who happen to like games. I have always been the latter.

How did you make your break in games journalism?

I’ve told you about Minx, but somewhere between taking temping jobs and doing market research I managed to get a little bit of reviews work with a new magazine called PC Gear, which was part of Dennis Publishing. The reviews editor on Gear recommended me to PC Zone (also part of Dennis) who were looking for an editorial assistant at the time. So, I had an interview and got the job.

Was it hard coming into a job where males have held the reigns for years?

Not really. I’ve always had a lot of male friends and always gravitated towards a lot of male hobbies, like gaming. Having said that, I think I’ve got more girlie in the last year, possibly because I’ve wanted to preserve some femininity amongst all that testosterone. I don’t think I’ve been treated any differently, better or worse, because I’m female.

What would you suggest budding games journalists do to get their break in the industry?

First, actually do some research about what you’d be getting into. Games journalism isn’t very well paid, although companies in London generally pay a little better. It can be long hours, with usually no overtime, and because it’s a very niche industry (especially when it comes to PC games journalism) there are very few positions available.

Freelancing is a good way to get a foot in the door, but don’t just go to a publication or a website with no ideas and expect them to just hand you a game to review. Write test reviews, study the style of a publication and try and make your writing adhere to that. Come up with ideas for the various sections. Lastly, and this goes for all kinds of journalism, nine times out of ten I’d say don’t contact the editor directly, because they are usually the busiest, most stressed member of the team. Oh, and always be polite and considerate.

Where do you see gaming heading in say, 10 years?

Big, better, faster. Aside from the obvious stuff like technology improving allowing for better graphics blah, blah, blah, I think we’ll see more real-life actors and actresses getting involved with games, helping it become accepted as more of a mainstream entertainment source. Personally, I think virtual reality is going to make more of a come back as well, once we have the technology to adequately support it in the market place.

What’s your view on female gamers in a male-dominated market? Will they ever become as numerous?

Sadly I don’t think they will ever be as numerous, but they will continue to grow. What I think is more important is seeing more women entering games development.

Rhianna joins Multiplay UK at i14

What was the first ever game you played?

Mazogs on the ZX81. Although I’ve got very fond memories of Head over Heels on the Speccy.

What would you say is your favourite game?

I really can’t choose one, although some of my favourites are the Dungeon Keeper and Thief series, Baldur’s Gate 1 & 2, Planescape Torment and Diablo 2. Newer games would be ones like Rise of Nations, Age of Mythology, Neverwinter Nights and Ghost Master.

Do you play in any clans online?

No. I think I was part of an Age of Kings one briefly, but I haven’t had time to play many games online to get involved with a clan. Hopefully that will change though, as I’ve just gone freelance full-time.

What’s your favourite genre of games and why?

I’m hard-pressed to choose between RTS and RPG, so I’ll just go for both. RTS because I enjoy the challenge of it and RPG because it appeals to my sense of imagination.

Have you ever received any sort of prejudice or abuse because you beat a male gamer online?

Nothing too serious; usually they don’t know I’m female. It’s pretty much just the frequent, pissed-off behaviour you get when you beat someone soundly and they’re a bit of a sore loser!

Thank you for your time Rhianna. Hope to see you at another i-series soon!

wywiad dla portalu multiplay.co

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Umieszczam dwa wywiadziki, jeden już umieściłem wcześniej, ten z panami od ścieżki dźwiękowej do Muzyki Duszy, i po prostu w skutek lekkich roszad w temacie z wywiadami i porządków, umieszczam go tutaj jeszcze raz. Piszę o tym, żeby jak ktos będzie czytał, potwierdzić jego ewentualną, nasuwającą się być może myśl, kurczę to już gdzieś było

Drugi wywiadzik, nie w tym poście, tylko w następnym to drugi wywiad z Rhianną Pratchett i chyba ostani jaki można znaleść na necie.

A teraz ten wspomniany w pierwszym akapicie, z twórcami soundtrack'u do Soul Music

Interview with Keith Hopwood & Phil Bush (Soul Music Soundtrack)

One of the most important elements in the TV version of Soul Music is, obviously, the music. David Barrett meets the two men who wrote and recorded the Music With Rocks In.

The Band With Rocks In is a typical Terry Pratchett creation: a clever idea, scope for lots of really bad puns, and most readers thinking, "Why didn't I think of that?" But what does the band sound like?

Putting the right music to a fictional band in a TV cartoon series based on a best-selling book is no easy task. You can't just come up with any old songs; they have to be true to the spirit of the original idea - and when that idea is Terry Pratchett's, the songs have got to be good.

They are.

Keith Hopwood and Phil Bush, the composers, have been around the music business, in different ways, for a while. Hopwood was guitarist in the 1960s pop group Herman's Hermits, who had over a dozen top ten singles. After he left the Hermits in 1973 Hopwood set up his own Manchester recording studio, Pluto, which has been used by, amongst others, The Smiths. He has had connections with Cosgrove Hall since 1985, when he wrote the title music for th BAFTA-winning cartoon series Alias The Jester. He produced and co-wrote the theme and incidental music for The Wind In The Willows, Roald Dahl's The BFG and several other TV projects, as well as writing and recording hundreds of TV commercials.

Phil Bush has been Hopwood's sound engineer at his studio since 1980. Unlike Hopwood he's never been in a pop group, let alone a Band With Rocks In, but that hasn't stopped him from paying most of the electric guitar in this series.

How did the collaboration on Soul Music work? Hopwood provided most of the lyrics, but on the music itself "we both sat down with guitars and knocked around ideas," says Bush. For the series' theme music, Hopwood says, they tried to capture the essence of Discworld - "a little bit folky, raggedy, ethnic; a bit of a mish-mash; medieval nad strange" - and work all of that into the music. As for the weird sound of the "living guitar" which Buddy plays, it has everything in it: "some of it is backwards sounds, reversed, processed, triggered by the voice, with as many non-musical sounds as possible."

Most of the music of The Band With Rocks In is played by Hopwood (keyboards, bass, programming) nad Bush (guitars), with the help of Paul Burgess (Jethro Tull, 10cc and just about everyone else) on drums, Chris "Snake" Davis (who has played with M People and Lisa Stansfield) on saxophones, and Steve Butler, Andy Ellis nad Ryan Jarvis on vocals.

So what do The Band With Rocks In sound like? It depends on the song. The harp solo that Buddy plays at the final gig at Ankh-Morpork, written by Hopwood nad played by Eira Lyn Jones, is hauntingly beautiful. As for the full band, on one song they sound just like the Blues Brothers; for "The Touchstone" they're flower-power psychedelic, heavily influenced by early Traffic; on another song Bush has recreated Hendrix; and on another they're an archetypal heavy rock band, "grabbing influences from everywhere - there's a bit of U2 and a bit of Sting in there," says Bush. These aren't identikit copies, like the Bootleg Beatles, but neither are they spooks like the Rutles. Overall the music of the band os a pastiche of just about every style of popular music from the late '60s to the early '80s. Individually, each song is a lovingly crafted homage to an original style.

"The intention was to sound exactly 'from the era', and yet commercial," sayd Hopwood, "so they had to be snapshots of possible singles rather than album tracks."

Just like that other popular music-based fantasy, the stage musical Return to the Forbidden Planet, the musical references in Soul Music will evoke the greatest cultural resonances for the 35-45 age group, but Hopwood is confident that younger listeners will appreciate the music. One difficulty they had to overcome was getting the balance right between an authentic sound for each style of music, and something which sounds good today. This was particularly a problem with the Elvis-style number, "Big Moon Shining". In the 1950s, Elvis' music was new and powerful, "but these days it would sound too weak if we made it too authentic, " says Hopwood. "As it says in the book, Music With Rocks In has to blow people away. If we recreated Elvis lovingly nad authentically, it wouldn't do that; so the earlier numbers we had to beef up. We could have made it sound more authentic, but in the end we went for a happy medium, because we're living when we're living, with what we listen to today."

We only see and hear snatches of each song in the programmes themselves; the longest excerpt is about two minutes. This is how Hopwood and Bush wrote nad recorded them a year ago, before the animation itself was mde, but they're now working on expanding them to full-length songs in preparation for an album of all ten songs later this year, to tie in wih the Channel Four broadcast of the series. It's unlikely, though, that they'll put together a Band With Rocks In to do actual gigs.

But thinking of live stage acts, and linking back to Hopwood's early career in pop music, what would Buddy, Cliff and Glod make of today's pop sensation, the Spice Girls? "Oh, I'm sure they'd each have their favourite one," he says, but declines to specify who would prefer which.

Of course, in rock music, the only way to be immortal is to be dead. Elvis, Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Sandy Denny, Kurt Cobain: for their followers, they - and their music - will live on forever. As the guitar in Soul Music said of Buddy, "But to die in music... People will always remember the songs he never had the chance to sing. And they will be the greatest songs of all."

Whether Keith Hopwood and Phil Bush have managed to create those songs is obviously arguable - but they've had a damn good try. Their music's definitely got rocks in it.

Reproduced with kind permission from the SFX publication The Authorised Terry Pratchett's Discworld Magazine

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Interview with the mother of Chaos!

Hallo, I have Rhianna Pratchett with me, the author of Child of the Chaos and one of the main writers in Larian Studios Beyond Divinity.

What was your favourite part? Did you work on it personally?

Yes, it was my job to go through many of the dialogues and rewrite and edit as I saw fit. This meant adding in more humour and colour to the characters, plus my own little additions! The best part was when I’d edited a scene I was really proud of. Because the process had to be done so quickly, as the text needed to be put in the game and localised, I often had just one shot. I enjoyed writing some of the book texts as well that you can find in the game. It was a lot of fun coming up with those and it was a real learning experience all round really.

What was your least favourite part?

Probably when it was decided that the Death Knight wouldn’t be able to talk to NPCs directly, but instead would be able to communicate telepathically to the hero and see through the hero’s eyes when he wasn’t present. That was a real headache to do, because dialogue had to be written to cover each situation and it was a shame that the DK didn’t get to interact more with the other characters. I wasn’t very fond of the name change at first, but I’ve got used to it now!

What do you think of the story in general? (The twists in it, and the characters and the plot)
I liked the story and I thought it was fun to have two main characters, each from very different backgrounds. However, it was a bit difficult for me to see exactly how the story would go because I didn’t edit the dialogues or the acts in chronological order. Strange but true!

When/how did Larian ask you to help them out?

It was about a year ago. I had just left my staff position on a UK PC games magazine and I got a call from Swen (Lar) and Leo (Digital Jesters). They had previously used journalist to work on the dialogues for Divine Divinity and they were looking for someone to work on Beyond Divinity. I said yes, and a few weeks later I was on the Eurostar heading for the darkest depths of Belgium.

Are the Larian members really as nice as they act? Or is it all a lie?

They are all very nice, although maybe just a little crazy… in a good way

Why exactly did they cut the word counts in the game? Did you decide what words were cut?

It wasn’t a case of actually cutting anything, but writing less. Divine Divinity had a much higher word count and it’s often an expensive process to get games with high word counts localised. So it was decided that Beyond Divinity should be shorter.

Where did you get the idea for the Child of Chaos Novella?

Swen, Brothion and I decided on a very rough plot for the story that started with Damian entering the Academy. However, later on down the line the length of the novella was doubled, so I decided to start the story with Damian as a young child. The rest just popped into my head really, but I’ve always liked the way in which Greek mythology depicted the Gods and Goddesses as constant observers of mortals, so I decided to work that idea into the story.

Do you think you will work with Larian again?

I’ve been asked to, but I haven’t started working on anything else yet. I’d like to be brought onto a project earlier so I can do more original creative stuff like the novella or some of the book/manuscript texts that I wrote.

Do you know ANYTHING about the Secret Project that you can tell me? Or has Lar forbid you also on saying nothing?

I know a *little* bit, but nothing I can talk about yet unfortunately. But it will be a surprise!

Rhianna P.

Thank you for your time, and good job!

Blade_Master

Interview with Stephen Briggs / 26 February 2001

Q: I guess the best place to start would be, well, at the beginning. Would you give us a bit of background about your life, a condensed mini biography perhaps?

Not much to tell...I was born and raised in Oxford, where I still live. On leaving school, I worked for a short period for the Bodleian Library before moving to the Ministry of Agriculture, which is where (more or less) I've worked ever since.

Q: How did you first discover the Discworld novels, and what drew you to them?

My drama club had staged adaptations of two of the Python films and two Tom Sharpe novels. We'd planned to do a third Sharpe but the film version of 'Wilt' had put an embargo on the books, so I started looking for alternatives. One of the club members suggested that I should try the books of Terry Pratchett. I bought a copy of 'Mort', liked it and then read the whole canon over the next few weeks. I wrote to Terry to ask for permission to stage 'Wyrd Sisters' and the rest is history!

Q: You have translated a number of Discworld novels into plays. Which did you find easiest to translate? Which was the most difficult? Which do you think had the best end-product?

I suppose 'Wyrd Sisters' was probably the easiest in that it has a fairly linear plot and an obvious theatrical setting that an audience new to Discworld can grasp. 'Jingo' was the most difficult - a very complex plot and a lot of ideas to get over to an audience. Difficult to say which was the 'best'... I really liked 'Mort', but some of the more recent ones -'The Fifth Elephant', 'The Truth' have also worked really well for audiences (or so I'm told!)

Q: Not all of the Discworld books have been given stage adaptations. Which book, if any, are you most anxious to adapt to the stage?

I've done most of the ones I really wanted to do. One or two escaped along the way, though - 'Pyramids', 'Reaper Man', 'Feet of Clay'. I'm currently looking at 'Interesting Times' because the next Discworld novel, 'Thief of Time', probably isn't stageable.

Q: Which Discworld character do you find it easiest to adapt to the stage?[b]

The characters aren't really the problem - the witches, the Watch, Vetinari, Death, etc. all seem to work well as characters.

[b]Q: Which Discworld character do you think your personality resembles most?

My personality? I'd like to think I was as clever and 'cool' as Lord Vetinari.

Q: You have collaborated with Terry Pratchett to write the various Guides to the Discworld, but have you written any novels of your own?

No.

Q: With The Fifth Elephant and more recently with The Truth, you have begun narrating the unabridged recordings of the Discworld novels. How did this come to be?

I was asked to audition by Isis Publishing; I gather that pressure of other work had meant that the previous narrator (Nigel Planer) would not be able to do 'TFE' & 'TT'. I start recording 'Thief of Time' tomorrow.

Q: About how long does it take to record an unabridged Discworld book in all? Could you give us some insights about the process?

It takes around 12-13 hours to do the recording. Prior to that, I'd have been sent a flat copy of the book to read through, work out character voices and mark up. On the day, the recording is done in a room about 5 foot deep and four foot wide (about the size of a toilet cubicle), in chunks of around an hour with brief leg-stretch breaks.

Q: Why do you think a Discworld fan should purchase your narrations of the books rather than purchasing the hardcovers or paperbacks?

Oh, I don't think the average reader should buy them *instead* of the books themselves, unless they have personal reasons for preferring to listen to books rather than reading them. I do think that the unabridged versions are preferable to the abridged ones - nothing to do with the merits of any particular narrator but just because the abridged ones just aren't the whole book as Terry wrote it.

I read the books, of course, but I also quite enjoy listening to the audio books whilst driving to and from work - it makes quite good use of what would otherwise be 'dead' time.

Q: As the epithet "CMOT" implies, you are also a salesman of Discworld products. In a nutshell, what types of products do you sell? What can traditional customers look forward to seeing in the future?

The range now extends from Unseen University scarves, t-shirts and degrees through a wide range of good quality badges to 'signed' pens, a tea towel and an apron. I look out for opportunities for new products in the books as they come out and I also get ideas passed on by Terry's fans.

The next thing is likely to be one of those NASA-style mission patches (as worn by US astronauts), which will tie in with 'The Last Hero' - a joint Pratchett/Kidby venture

Q: In recent interviews, Mr. Pratchett has mentioned the distinct possibility of "killing off" a beloved Discworld character. Would you care to comment on this or give us a small hint, the number of letters in his/her/its first name perhaps?

No comment!

Q: Mr. Briggs, thanks again for taking the time to answer our questions. Is there anything you'd like to say to the readers of Ook in closing?

No.

Blade_Master

O ile mi wiadomo, wywiad ten przeprowadzony jest z człowiekiem, ktory tworzył gry z serii Discworld.

INTERVIEW WITH GREGG BARNETT
By Souri, 24/9/02

It's 1984 when a small Melbourne games developement company called Beam Software created something that was surely a defining moment in computer game entertainment. "The Way of the Exploding Fist" (published by Melbourne House) sold over 500,000 copies in Europe alone, and pretty much got the ball going with the one on one fighting genre. You could say it is the ancestor to combat games like Street Fighter, Tekken, and Soul Caliber of today. It amazed us with its pretty artwork, believable character animation, beefy grunt samples, catchy tunes, and most importantly, extremely entertaining and original gameplay.
I was about 8 at the time when a friend came over with a copy he just bought. I loaded it up on my Commodore 64 with its datacassette, and I can still remember the loading screen, accompanied wiith a sudden loud burst of a kung fu sample. We must have played for hours until unfortunately he had to leave, taking the game with him. I, however, still wanted to play! My 8 year old mind came up with a temporary solution which was to just leave the computer on for as long as I could.. I managed to keep the game running for a couple of days.

This article is not about me however. It's about Gregg Barnett. He is the designer / programmer of Exploding Fist (and many other memorable games) and, would you believe, is still making games. His current game, 'Ghost Masters' is nearing completion, and despite his EXTREMELY busy schedule (working near 24 hours to finish off the game and responding to press), he was kind enough to find the time to reminisce with us his days at Beam Software, that karate game, and what he's been up to since....

> Ok, just a few questions to let our readers know a bit about yourself. What is your age, where were you born, and where are you currently residing?

I'm 40, was born in Swan Hill in northern Victoria, moved to Melbourne to go to university, then started with Beam Software in 1982, left for the UK in 1992 to form my own company, Perfect Entertainment in London, then in 1999 went on to set up Sick Puppies in Oxford.

Can you write a brief rundown on the list of games you have been involved with ?

Not even sure my memory is that good...a brief list is as follows:

Hungry Horace (C64)
Horace Goes Skiing (C64)
The Hobbit (C64)
The Way of the Exploding Fist
Rock and Wrestle
Fist 2
Aussie Games
Shadowrun
Discworld
Discworld II: Missing Presumed...!?
Discworld Noir
Ghost Master

How did you get into programming games? What company did you first work for?

I always wanted to get into films but also had a great interest in science, so it was the natural thing to do to combine both and start in the then fledgling game industry. The lure of being a pioneer was also strong. At that time Melbourne House / Beam Software were about the only company doing games in the southern hemisphere.

What are your recollections of working at Beam Software?

In the early days Beam was a great studio doing original games - we were as well known and as innovative as anybody out there. It's so different when you're part of a new industry (one many people thought wouldn't last), as opposed to now when it's all big business. Looking back they really were the 'good old days'.

You've been credited for programming and the design of the game "The Way of the Exploding Fist" on the C64. Where did you get the inspiration or idea for that game?

Like the name implies (it's the english translation of Bruce Lee's fighting style) it was from watching Bruce Lee films (in the days before you could easily get Hong Kong action movies). I also loved sims, especially sports sims, and nobody had done any martial arts sims at that point. Of course, to be fair, the coin-op game Karate Champ appeared in the arcades with similar ideas before we had finished Expoding Fist, so they can claim to be first overall. While the games had different fighting styles and Fist was a specific vision of mine, it has to said that some of their better ideas were an influence in the end.

Do you have any anecdotes on the making of The Way of the Exploding Fist? Were you surprised on how well received the game got?

The way I coded in those days was to design everything out and get each bit in and working before doing a big compile and turning on the whole game so to speak. This meant that nobody saw anything of the game at all for the first two months (an eternity in those days) and were getting a bit edgy as to whether the idea was a good one. I can still remember the day I did my first big compile and got what was effectively the two player game working. Without telling anybody (I intended to surprise them later in the day) I went to make a coffee, and when I came back there was a queue of people playing the game. That's when we all knew we had a potential hit. When you're sort of defining a new genre you can't ever be sure it will work (of course in those days genres were being defined much more than today), but at that moment we were pretty sure. The good reviews just reinforced that belief.

System 3 then faced a lengthy court battle with arcade publishers Data East, who claimed System 3 had ripped off their game 'Karate Champ' with International Karate. Seeing as International Karate came on the bandwagon of Exploding Fist, what did you make of all this?

It has to be said that IK looked a lot like Fist (in places the graphics were virtually identical) but it used the forward kicking (street) karate style of Karate Champ as opposed to the side kicking (realistic) style of Fist. System 3 were probably lucky they didn't hear from our lawyers as well. Unfortunately we can't say we were first overall because of Karate Champ, but we were the first true beat 'em up on home computers, a foundation for others like System 3 to base their games on.

What made you leave Beam, and what have you been doing since?

Beam had a great pioneering spirit during the early home computer days, but as Nintendo became established and games became big business, every corporate man and his dog got involved and everybody wanted games based on licenses because they thought they were safer bets. We were doing games on comics, tv shows, films, even Bigfoot trucks, in fact all manner of things, everything except big original ideas of our own. It was time to move on and try something fresh. That something was setting up Perfect Entertainment. Similar to what Beam had done at the start by using a major book (The Hobbit) as a means of getting known, I contacted Terry Pratchett and licensed his Discworld books to do a series of adventure games. It was a great arrangement because we got to do totally original stories using his Discworld. Then, after about 7 years I was actually heading back to Australia, when I was approached to set up a new studio in Oxford. This not only gave me the chance to form a great studio and bring on board some of the best people in the industry, but it also gave me the opportunity to develop Ghost Master, a totally original game in a genre all of its own. That was the birth of Sick Puppies.

You've been a game developer from since pretty much the birth computer game entertainment. What things have stood out in your memory?

Computer game development started as a 'one programmer in the bedroom' sort of industry and now is a 30 person on a project big budget industry to rival the movie one. The early pioneering days were the highlight for me, it's not everybody that gets to grow with an industry. The generations of games such as the Mario ones is always fascinating, seeing how initially small ideas blossum and evolve into masterpieces of game design and execution. Obviously the advances in technology and online capability have practically redefined what can be done in the name of computer entertainment. Of course those advances really only provide a stark contrast for the less than marked advances in gameplay which often has to take a backseat.

Of all the games you have worked on, which are you most proud of, and why?

The most exciting ones were Exploding Fist, Discworld and Ghost Master, all games that started with huge expectations which just seemed to grow and grow. The first two backed up with commercial success, here's hoping Ghost Master will do the same when it's finished and released.

Can you tell us about Sick Puppies, and the game that's currently in production called Ghost Master..?

Sick Puppies is a small studio that is devoted to doing fully original games. Ghost Master is a game where you play an afterlife civil servant sent down to earth in control of a small team of ghosts with different powers. You can expand that team and powerbase by laying other ghosts to rest and teaching them new powers in the ghoulroom. It is a mission based game where you must use your ghosts to scare and manipulate mortals. Gamespot gives a reasonable breakdown. (click here for the Gamespot Preview)

Thanks for your time in answering the questions!

My pleasure, if you need anything else feel free to ask.

All the best
Gregg

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Wywiadzik z panem Grahamem Higginsem - twórcą komiksów ŚD-owych:

How did you first become involved in Discworld?

I was 'auditioned' at the end of a long line of comic artists for Mort. It
was very odd and serendipitous that after a couple of years over which
people whose views I took seriously had recommended Terry's books, I'd
picked up Equal Rites, then Sourcery, and then Mort, and a month or so
later, I got this phone-call from Faith Brooker, who was in charge of
Gollancz' graphic novel line.

I did a couple of character-drawings, and then a street-scene of
Ankh-Morpork, and sent them off without much expectation, since I figured I
wasn't first second or sixth choice, and that this was one of those
exercises where the editor goes hunting around for stuff to keep the
project going until something turns up.
A couple of years before this I'd met Terry at a sf con in Belfast where I
was guesting because of the work I was doing on 2000AD, and I only knew him
as a friend of friends.

Over a curry (of course) we had a rather edgy conversation; he wasn't very
enthusiastic about comics in general, or maybe he wasn't very keen on the
way comics were taking themselves so seriously at the time. I hadn't read
any of his books, though I'd heard good reports, and he seemed quite
diffident about discussing them.

Overall, I wasn't very optimistic about the outcome of a Discworld
comic-project. I'd seen the American adaptations of the first books and I
didn't like the drawing, and once I'd read a couple of the novels, I didn't
recognise the Pratchett sense of humour in them. I should say that these
were labours of love, and I respect that, and there was very little to go
on regarding the look of Discworld at that stage.

I'd been hacking away at 'underground' comics since the mid-70's and was
really keen to see this mass audience for a broad spectrum of comic
material that everyone seemed to be predicting. It was suddenly like that
post-punk era when no-one quite knew where pop music was going, and a lot
of fringe stuff finally got exposure and commercial backing in the hope
that product would find its public. Publishers had money to put into comic
product with an 'adult' flavour, though in practice these tended to be
introspective adolescent obsessions with a higher-than-usual bad-language,
perverse sex and violence quotient.

At that time I was still working for Punch, or maybe, as Jeremy Banx
described it 'the old lady had died in her sleep'. Offhand I'm not sure of
the chronology. In any case, unlike the rock'n'roll-informed mainstream of
comics, Terry's writing reminded me of some of Alan Coren-era pastiches and
parodies, and the prospect of illustrating this literate, witty stuff felt
within the Punch tradition that I'd been familiar with. When the call came
that Mr. Pratchett had faxed Gollancz to say I was heading in the right
direction, I think I was more kind of '90-odd pages? What have I let myself
in for?' than exactly overjoyed. This wasn't like banging out three issues
of superhero comics. The audience would be more attuned to detail, and
there would have to be enough material in there to warrant a second look
through the pages. It was still going to be a pretty intense schedule, so
the pressure was on to get it done and try to get it right just as soon as
I started.

Were you a fan before the Big comic was commissioned?

I'm never sure when one becomes a 'fan'.
I certainly never considered myself a fantasy-fan. I've read the first two
Gormenghast books about three times, but willed myself to complete Lord of
the Rings. Cormac McCarthy's 'Blood Meridian' is my idea of good 'fantasy'.
I like Breughel and Max Ernst, but the boobs-and-broadswords school of
fantasy art leaves me cold. The European comics, Moebius and Bilal in
particular, seemed to come from a tradition and sensibility I could respond
to, if not 'understand'. They were fantast*ic* more than fantasy, if that
makes any sense.

That Terry should induce me to read about Tolkieny characters at all
surprised me, but even in those early books there was a lot more to
entertain than costume-drama. I like... er, the *sensibility* of the
writing. It tugs at the carpet under fantasy literature by introducing the
signifiers of pop culture and mass media - sorry, that's not a very
original observation is it? Oh, you know... he sends up all the
niminy-piminy fantasy tradition that deserves a good slapping. All that
Lord Dunsany, pre-Raphaelite dressing-up cupboard stuff... I think a 'fan'
feels the obligation to read the entire canon and be ready with a sharpened
pencil to answer questions. A fan wants to immerse him/herself.
Fans are proprietorial about the objects of their affection; they adopt
them like overprotective parents. The average Discworld reader, if you'll
excuse the expression, knows that what's in their imagination comes from
reading books, but occasionally you have a discussion about depicting
characters with a fan who, were they Coronation St. fans, would be the ones
who send flowers to characters' funerals or letters to wronged spouses. At
the Convention I had one very odd conversation with a fan who told me she'd
spent most of the day in the drama workshops, but just wanted to let me
know 'I'm sorry, but you just can't *do* Discworld as a comic. It just
*can't* work; it's just isn't *Discworld*.' I think she thought I was
somehow trying to take Discworld away from Terry or something, as if I'd
missed the fact that the script was based on a novel. She wasn't angry, she
just wanted me to stop deluding myself. Now *that* was a fan... I read the
books always aware of them as a made-thing, you know, the clever phrase,
the economy of the description, the, what?... *timing* or whatever. They
make good pictures ... maybe that's a good analogy: I like to go to the
cinema, but I'm not yer *cineaste*; I have too much to do to spend as much
time as I could possibly stand in the cinema. I like Peter Greenaway a lot,
and I actually think that either he or Terry Gilliam would do something
interesting with Discworld, but I haven't seen all the movies by either of
them to *prove* how much I like them.

I'm too aware of my appallingly patchy education, and so I generally feel a
kind of obligation to read factual stuff rather than fiction, and when I
read fiction I'm always peeking round the plot to look at the way it's put
together. Maybe this is a throwback to a puritan Scots Presbyterian
stricture against enjoying yourself *too* much! If quantity is a mark of
fandom, then by page-count I'm a bigger 'fan' of murder and the psychology
of deviance. Ooops... next...

Are you planning on doing any more Discworld artworks (in a similar vein to
the Soul Cake Duck and the .303 bookworm)?

Oh, I have stuff lying around already - Death on that Bike, the
Hogfather... I've got a sneezing Errol I've been taking runs at in between
the stuff that keeps me in the Tony Hancock set I humourously call 'home'.
Paul Rood has kept me in pretexts to get new work finished, and I hope it's
obvious from the results that this is really like time-off for me. It has
to be time-off because once the pencil work is pushed around into some kind
of promising shape, I have to set aside two or three longish days for the
main acrylic work, and then allow a week when in-between the commercial
work I can go back and fiddle and squint at bits of detail, textures and
light-effects. God bless deadlines, I say, or I'd never be finished. You
always look at the bits you wanted to be better, but perversely you can
easily reach a point where you've pounded the life out of the work without
realising it.

If you could choose to draw a new cover for any Discworld book, which would
you draw and why?

If there is ever a new Big Comic, then that one. Covers belong to Josh for
the duration. No question.

What is your favourite DW book and why?

I'm reading Soul Music at present. Now *that's* a book for the frustrated
musician to have a go at. I kind of think of Lias with his little dark
glasses as a Thelonius Monk of the musical rocks, you know - totally cool.
I like playing with the look of guitars as visual motifs. Oh, and so on...
As a serial harmonica-abuser myself, r'n'b mostly, it's fun to play with
images of the whole wretched Ankh-Morpork gigging circuit - the graffiti in
the changing-rooms, the hideous audiences - all the cliches of rock-journo
and jazz photography through the Discworld lens. Of *course* you'd have
your Discworld Howlin' Wolfs and your Barry Manilows. You just have to say
the words and you get a flavour of how they'd look, on stage and in their
publicity. Oooh yes. Stop it. Next question!

You were recently at the DWCon98, what did you think of it?

Best Con I can remember. You could stop and take a breather any time, and
find yourself in conversation with someone who could teach you something.
*Really* civilised.

I said to Stephen Briggs that you'd think there was an exam to qualify for
admission. (so I'd have been out of it for a start) and yet unlike some sf
cons I've been at, there wasn't that tendency for the bar to be full of
that Tarrantino-like crossfire of furious competitive cleverness across the
tables. I think that spoke of a certain level of confidence. I think the
con committe did a fab job; I'm afraid at the end I was wandering about in
a rather maudlin haze, full of praise for all concerned, to their
bemusement I think. So young! So capable! I'm a big fan of that bunch.
The creative updraught was really impressive too. There's a real emphasis
on quality, and it encourages you to try to operate at the top of your
intelligence, if that doesn't sound too po-faced or worthy!

What on earth was that purple cow thing about anyway?

Hahaha! Keep up, Dave! You can do it...
*Specifically* it was based on an example in Daniel Dennett's
'Consciousness Explained'. For those who missed the 'Juggling with Eggs'
session at the Con, it's a thought exercise which goes like this:
Imagine a purple cow, in as much detail as you can muster. OK?
Now think....
Did your cow face left or right?
Could you see the udder?
Was it a Jersey, all-over purple cow, or a Friesian?
Now colour it yellow.

The point is that when asked to imagine a cow, most people will just kind
of go 'OK, I'll imagine that' but don't actually project it. What's the
difference between imagining a purple cow and a yellow cow? You can change
the colour because there is no cow, and you don't, in the conventional
sense 'see' it, in the dark folds of your brain, inside your skull. It's a
brain-event.

Where did you get and store the information to create this event? How did
you manage to orchestrate this into the pictures you've just assembled? Can
you now *un*imagine the cow?

Juggling with Eggs started out at the last (i.e. first) Convention as a
session of simple cartoon drawing built up from ovals - egg-shapes. Even in
that first session we moved on to considerations of interpretation, and
*what* was being interpreted, and how to encode that so it could be 'read'
by another observer in the seclusion of his/her own brain.
Over the years I've done talks and demonstrations involving drawing, in
colleges, museums and galleries, in prison,a drug rehab unit, in Africa
(generating health-education materials in situ),and at conventions.
Sometimes you're just talking about work you've already done, but the
practical aspect is far more interesting, and has to be, or I'd get bored
very quickly. If I don't come away with stuff to think about, then I've
done something wrong.

You'll remember that at this last session we discovered what will
henceforth be known appropriately as the Cowley-Effect, named after the
participant whose imagination argued thus: since we are being asked to
imagine a purple cow, a species which does not so far exist, then it *must*
be a kartoon kow! I draw cartoons all the time, but I'd always projected a
picture-book cow. Straight away I could see the Dr. Suess version. It
sounds so obvious, but it had never occurred to me before that such logic
could intervene in the image-making process. This in turn made me think of
Alfred Jarry's science of improbable solutions, 'pataphysics', a further
tenuous cow-connection there!

If, at the end of a session you get people coming up just to say 'ooh, you
are good at drawing' then it's a little defeat; you've put up a glass
barrier between yourself and your audience. I want to muddy the water and
confuse the issues so that you leave feeling you could be an artonaut, you
could do that, something is achievable.

My repertoire is expanding all the time, ways of disarming those
self-imposed restrictions, you know, 'I can't draw/ I'm no good at art/ I
can't draw a straight line...' blah-di-blah. It's highly unlikely that most
people will ever *need* to draw *anything*, but it's a nice thing to be
able to think you don't have to be self-conscious about it if you have a
go. This year I was really happily surprised at the trickle of positive
responses I had over the weekend, and an enquiry about whether I ever did
weekends of this kind of nonsense has actually got me thinking, and
there've been offers of help and information about the practicalities. I
mean I'm really up for it - what fun! - but if the venue's not right it'll
only be a distraction.

Are you planning on attending Millenicon, Hand & Shrimp?

Oh god yes. it's a terrific reviver of faith in human nature, apart from
anything else. I kind of feel like my tenure is a bit on a par with
attending a Dr. Who Convention as Dr's assistant in the last-but-three
series - the link gets more tenuous with time - but so long as there's half
a chance I'll be there.

When did you first get online?

Almost two years ago now I inherited the 1989 Mac 11ci from the
HONK!studios in Berlin, where I work about ten days a month. The idea was
to use it as a kind of hyperfax - I had to buy the scanner, monitor, and
modem, and initially borrow an old (30Mg!) external drive - so we could
transfer files of black-and-white artwork for colouring at the studio. We'd
had a couple of disasters with courier services, and the studio had just
upgraded, so this little workhorse was available, and for what we wanted I
didn't need anything much more sophisticated.

I'd never really been interested in computers before, but fortunately I
have a friend and now sometime colleague, Gavin Lawson, who acts as my Mac
doctor and sorts out the technicalities for me. When I was finally able to
see what all this 'surfing the internet' business was all about, it was a
profound disappointment; slow and awkward if you wanted to find out
anything useful, large areas of it given over to students of American
gynaecology, visually dead and dull (as they used to say about computer
graphics: if you can't think of anything, make it shiny,and make it spin).
Newsgroups were a little better, though as one sig. had it: now we've *got*
a million monkeys with typewriters, where's Hamlet? I really like email
though. I don't know why I didn't keep a stack of stamps and postcards on
the drawing-desk before, ready to scribble notes and queries, but at the
end of the evening or on a slow day, I like to sit and peck out letters (I
still think of them as letters), and although I didn't think of this at
first, the automatic archiving makes this as close to a diary as I've ever
had patience for.

Have you had a look into alt.fan.pratchett?

Hahaha! The best of fans, the worst of fans! I think I've posted there
twice. Bloody intimidating. Stuff flying over my head like shrapnel. My
little area is a bit about drawing; I can't even presume to represent The
Discworld Artists, so mostly I just read it and weep, thankfully mostly
with laughter.

Do you still see a future for pencil and ink artwork, rather than computer
graphics?

I hope that in another ten years' time we'll have overcome this
kiddy-infatuation with computers. Not outgrown them, just have become more
grown-up about them. You know... all this cyber-hyper-virtual-computer-generated nonsense that's entered the language will be like the quaint 50's prefix 'Atomic!' to signify new and shiny.

You can certainly do a lot with a computer, and when I can afford it I'll
naturally upgrade, and a whole slew of possibilities await, but I've put in
the flying-hours, as it were, to get to the stage where I can make
reasonably intelligent decisions about what i want out of the machine. As
with computer generated music, the ease and range of possibilities
generates far too many because-we-can decisions. There's a computer-art
look at the moment which will look as dated as all that 70's airbrush art
in a few years time. It leaves me quite cold with its self-referential
hey-looka-me! designer- disressed filters. As with computer animation, and
music, the better objective seems to me to get beyond the sstage where
you're constantly aware that machinery is involved. Your question suggests
either/or, when actually we have the possibility for both/and. The danger
is always that for those without a great deal of imagination, the computer
represents off-the-shelf creativity. My brother is a press photographer,
and he tells me that at photography fairs, the amateurs turn up with great
clunking collections of cameras and lenses worn like mayoral chains. On the
very off-chance that there might be something worth snapping, Andrew keeps
his compact-of-choice in his jacket pocket, because if he needs to, he
knows how to point it, which is what photography is about. D'you see what I
mean?

interview by Dave the Scouser [31.01.1999]

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Z Dorotą Malinowską-Grupińską, prezesem Polskiej Izby Książki, rozmawia Tadeusz Deptuła.

Jak ocenia pani sytuację polskich wydawnictw po wejściu Polski do Unii Europejskiej? Co się zmieniło?

Zmieniło się bardzo wiele. Przede wszystkim mamy bardzo dobre kontakty z tzw. bratnimi organizacjami. Dostajemy od nich bardzo dużo materiałów. Kiedy powstała u nas - z oddolnej inicjatywy - grupa badająca, czy wprowadzić w Polsce tzw. ustawę Langa, czyli ustawę o stałych cenach, dostaliśmy ze wszystkich krajów Unii informacje, jak ta sprawa wygląda u nich.

W czasie październikowych targów będziemy rozmawiać na ten temat z przedstawicielem szwedzkiej Izby Książki, chociaż akurat najbardziej aktywni w tej sprawie są Francuzi. Obecnie większość krajów Unii Europejskiej go nie stosuje, a sama Komisja Europejska jest mu bardzo przeciwna. Powstała zatem bardzo złożona sytuacja. Musimy uważnie wysłuchać racji obu stron.

Czy krystalizuje się już jakieś polskie stanowisko?

Moim zdaniem jest jeszcze za wcześnie o tym mówić, choć zmierzamy raczej w stronę ustawy. Jednak trudno powiedzieć, czy taka będzie decyzja. Nie lubię gotowych rozwiązań.

Polski rynek wydawniczy jest bardzo rozdrobniony. Czy w obecnej sytuacji Izba widzi konieczność jego konsolidacji?

Na pewno nie ominą nas te same tendencje, które występują na całym świecie. Spodziewamy się dalszego dopływu kapitału zagranicznego, aczkolwiek już jest go u nas sporo, np. w książce edukacyjnej.

To znaczy tam, gdzie są zyski! Zachód nie inwestuje w mało dochodowe przedsięwzięcia.

Wcześniej fundusze inwestycyjne często interesowały się przedsiębiorstwami, także z naszego sektora, takimi, które miały 20, 30 mln zł obrotów. Teraz, mimo że większość wydawców osiąga już taki obrót, przestaliśmy być dla nich ciekawym obszarem.

Znane jest pani krytyczne stanowisko na temat targów książki.

Ja nie mam nic przeciwko targom, tylko powinny być lepiej organizowane. Akurat ostatnie majowe Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie spełniły moje oczekiwania. Były prawdziwym sukcesem, działo się tam bardzo, bardzo wiele.

Może to zasługa gościa honorowego, którym była w tym roku Rosja?

Wydaje mi się, że nie do końca, choć na pewno Rosja zapewniła organizatorom pewien komfort finansowy. Jednak o sukcesie zdecydowała ogromna ilość imprez towarzyszących. Nawet w dniu branżowym nie dało się już wcisnąć żadnego dodatkowego spotkania. To cieszy, bo świadczy o wielkiej aktywności branży.

Targi poza tym, że służą wydawcom, księgarzom, bibliotekarzom, są przede wszystkim wielkim świętem dla czytelnika, służą popularyzacji czytelnictwa. I mamy już pierwsze sygnały powrotu ludzi do książki. Znowu widać zaczytane osoby w parku, w tramwaju.

To chyba dzięki temu, że mamy coraz więcej polskich autorów. Za komunizmu odczuwaliśmy brak autorów zachodnich. Potem nastąpiło odreagowanie, za które zapłaciliśmy w dość nieoczekiwany sposób, bo przestaliśmy obracać się w kręgu literatury opowiadającej o naszych sprawach. Teraz normalniejemy, pojawia się coraz więcej nowych, młodych pisarzy. To fantastyczna tendencja, bo przecież młodzież chce czytać rówieśników.

Ostatnio pojawiło się wiele inicjatyw na rzecz czytelnictwa i obniżenia ceny książki. Co pani sądzi o bardzo głośnej akcji, jaką jest sprzedaż taniej książki z gazetą?

Nie jest to pomysł nowy. Tendencja do obniżania ceny książki występuje od dawna. Każdy wydawca chciałby sprzedawać książki w bardzo dużym nakładzie i jestem pewna, że wtedy nie windowałby ceny. Tak było w przypadkach „kioskowych” serii klasyki czy Agaty Christie. Jednak większość wydawców nie ma środków na przeprowadzenie badań. Na różnych zagranicznych spotkaniach czuję się zawstydzona, że inne kraje, nawet tak małe jak Słowenia, mają dużo większą wiedzę na temat swego rynku niż my. Ich badania nie wykazują spadku sprzedaży książek podczas takiego typu akcji, jak ta „Gazety Wyborczej”. Jeśli rzeczywiście powoduje ona tylko podniesienie czytelnictwa, to wspaniała sprawa. Ja osobiście jako wydawca nie odczułam jej negatywnych skutków.

Co było powodem tego niewątpliwego sukcesu?

Ludzie lubią sprawdzone serie, takie jak „Kanon XX wieku”, ceramowska czy teraz seria "Gazety". Cenią znane tytuły.

PIK też może pochwalić się własnymi akcjami na rzecz wzrostu czytelnictwa.

Przede wszystkim prowadzimy akcje lokalne. Najbardziej spektakularną jest „Apetyt na czytanie”. Do Instytutu Książki, który z racji swoich funkcji powinien zajmować się również promocją czytelnictwa, zgłosiliśmy nowy, duży projekt. Jednak poza ogólnikowymi deklaracjami nie spotkaliśmy się z konkretnym poparciem. Następny pomysł to „Laur PIK-owy” - konkurs dla dziennikarzy. Laureat otrzyma 10 tysięcy złotych, ale nie jako wypłatę w gotówce, tylko jako sfinansowanie konkretnego wyjazdu związanego z książką.

Kolejna akcja, już o zasięgu międzynarodowym, to „Przyłapany na czytaniu”. Polega ona na kolportowaniu fotografii czytających znanych osób. Prowadzimy też rozmowy z telewizją na temat scenariusza nowego programu o książkach, który jesteśmy nawet gotowi współfinansować. Powinien on być adresowany przede wszystkim do młodego czytelnika.

Ależ w telewizji publicznej...

Akurat w telewizji publicznej z książką nie jest źle. A w nowej ramówce programy o książkach zostały nawet przesunięte na wcześniejsze godziny. Natomiast jestem mocno zaniepokojona brakiem jakichkolwiek programów telewizyjnych zachęcających dzieci do czytania.

Jak ocenia pani witrynę www.tvp.pl/ksiazka?

Ja nie jestem pokoleniem internetowym. Korzystam z poczty elektronicznej, ale z przeglądaniem stron jest już gorzej. Jednak dla młodych ludzi to jest wręcz naturalne środowisko. Uważam, że pomysł zrobienia tej strony jest wręcz znakomity. Jeżeli się chce przedstawić coś młodym ludziom, to jest to najlepsze medium.

Dziękuję za miłe słowa.

To nie jest moje stanowisko, to jest obiektywny fakt.

Dorota Malinowska-Grupińska (ur. 1956) jest prezesem Polskiej Izby Książki i Dyrektorem Wydawniczym w wydawnictwie Prószyński i S-ka. Pracowała w redakcji miesięcznika „Fantastyka”, a następnie „Nowa Fantastyka” (dział zagraniczny). Od 1993 roku w wydawnictwie Prószyński i S-ka, gdzie tworzyła redakcję książek, przekształconą następnie w Dział Książek.

Uruchomiła szereg serii wydawniczych: Koneser (książki Agathy Christie, Roberta Goddarda i in.), Biblioteczka Interesującej Prozy (John Irving, Georges Perec, Amos Oz, Kazuo Ishiguro, Sarah Waters i in.), Fantastyka (Orson Scott Card, Terry Pratchett, Ursula K. Le Guin i in.). Od 2002 roku jest Dyrektorem Wydawniczym w wydawnictwie Prószyński i S-ka.

Przetłumaczyła z jęz. angielskiego kilkanaście książek z dziedziny fantastyki (m.in. Terry'ego Pratchetta, Orsona Scotta Carda), sensacji (m.in. Nelsona DeMille) i obyczajowych (Williama Kowalskiego, Petera Mayle'a).

Jest organizatorką „Spotkań u Prószyńskiego” (cyklicznych spotkań wydawców z przedstawicielami branży książki), odbywających się od roku 1999, które w 2001 roku przekształciły się w Sekcję Wydawców Polskiej Izby Książki. Od kwietnia 2003 roku pełni funkcję prezesa Polskiej Izby Książki. („Wydawca” nr 2/2004)

z adresu: http://tvp.pl/View?Cat=1290&id=119149

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

THE JOSH KIRBY STORY

The most important relator of Discworld events besides Terry himself has to be Josh Kirby. He has come to represent the books, with his vivid (and curvy) Discworld imagery (which may soon come to an end with the hard backs - sob, sob). Nonetheless, he shall continue with the paperbacks.

The latest news about Josh's work was unfortunately filched by "The Wizard's Knob". Oh well. At a loss for news, I've interviewed Josh by post on a topic you may enjoy. May I introduce... (fanfare)

The Josh Kirby Story

"When I was seven I must have been interested in art, but it is so dim and distant in my memory now, all I can see in my minds eye is a notice board - what Americans call "a shingle". I drew it in response to my teachers "classroom task" that all we little seven year olds should design a sign board for our future professions. Mine said, "Kirby: Artist". What influenced me to know, at an early age, that I would be an artist, I don't remember, but I was immersed in Grim's fairy tales, beautifully illustrated dog-eared copies, not to mention comics; Dandy and Beano, Tiger Toms Weekly, Chips, Comic Cuts, Radio Fun, Mickey Mouse Weekly, etc. etc. On the basis of that I suppose you could say Walt Disney influenced me in my decision to be an artist in my future life, but I don't really know. It was more of an acknowledgement in my seven year old mind of an inevitability as sure as night follows day."

"The decision as to what branch of art I wanted to follow came many years later, and then by accident of circumstances. My overall intention was to be an artist and how on earth I was going to make a living in the sort of society I found myself in was way down the list. I suppose I had an image of "life bohemiene" whereby I just painted pictures and sold them, much as they did at the end of the nineteenth century around the Cafe of Mont Matré a lá Toulouse- Lautrec, Dégas and all that lot!"

"My first inclination was to paint portraits after leaving art school (Liverpool City School of Art) and with that in mind, I got a commission to paint the lord mayor of Liverpool - the youngest artist to be so commissioned, I think. In the end, I didn't really like the setup involved in such a profession and moved on to painting film stars heads on film posters in a studio in London whilst painting my own easel painting in my spare time."

"I broke free of a full time job painting film posters by going free-lance to paint paperback book covers for Panther books. I painted all and everything - gangster novels, cowboy books, war stories etc. Panther books published a science fiction magazine called "Authentic Science Fiction" and the rest is history!"

obrazek do wywiadu bez pytań

Uboot

Wywiad z panami: Keith Hopwwod and Phil Bush, czyli twórcami muzyki do serialu animowanego (wydanego zresztą na CD ) Soul Music:

SOUL MUSIC

One of the most important elements in the TV version of Soul Music is, obviously, the music. David Barrett meets the two men who wrote and recorded the Music With Rocks In.

The Band With Rocks In is a typical Terry Pratchett creation: a clever idea, scope for lots of really bad puns, and most readers thinking, "Why didn't I think of that?" But what does the band sound like?

Putting the right music to a fictional band in a TV cartoon series based on a best-selling book is no easy task. You can't just come up with any old songs; they have to be true to the spirit of the original idea - and when that idea is Terry Pratchett's, the songs have got to be good.

They are.

Keith Hopwood and Phil Bush, the composers, have been around the music business, in different ways, for a while. Hopwood was guitarist in the 1960s pop group Herman's Hermits, who had over a dozen top ten singles. After he left the Hermits in 1973 Hopwood set up his own Manchester recording studio, Pluto, which has been used by, amongst others, The Smiths. He has had connections with Cosgrove Hall since 1985, when he wrote the title music for th BAFTA-winning cartoon series Alias The Jester. He produced and co-wrote the theme and incidental music for The Wind In The Willows, Roald Dahl's The BFG and several other TV projects, as well as writing and recording hundreds of TV commercials.

Phil Bush has been Hopwood's sound engineer at his studio since 1980. Unlike Hopwood he's never been in a pop group, let alone a Band With Rocks In, but that hasn't stopped him from paying most of the electric guitar in this series.

How did the collaboration on Soul Music work? Hopwood provided most of the lyrics, but on the music itself "we both sat down with guitars and knocked around ideas," says Bush. For the series' theme music, Hopwood says, they tried to capture the essence of Discworld - "a little bit folky, raggedy, ethnic; a bit of a mish-mash; medieval nad strange" - and work all of that into the music. As for the weird sound of the "living guitar" which Buddy plays, it has everything in it: "some of it is backwards sounds, reversed, processed, triggered by the voice, with as many non-musical sounds as possible."

Most of the music of The Band With Rocks In is played by Hopwood (keyboards, bass, programming) nad Bush (guitars), with the help of Paul Burgess (Jethro Tull, 10cc and just about everyone else) on drums, Chris "Snake" Davis (who has played with M People and Lisa Stansfield) on saxophones, and Steve Butler, Andy Ellis nad Ryan Jarvis on vocals.

So what do The Band With Rocks In sound like? It depends on the song. The harp solo that Buddy plays at the final gig at Ankh-Morpork, written by Hopwood nad played by Eira Lyn Jones, is hauntingly beautiful. As for the full band, on one song they sound just like the Blues Brothers; for "The Touchstone" they're flower-power psychedelic, heavily influenced by early Traffic; on another song Bush has recreated Hendrix; and on another they're an archetypal heavy rock band, "grabbing influences from everywhere - there's a bit of U2 and a bit of Sting in there," says Bush. These aren't identikit copies, like the Bootleg Beatles, but neither are they spooks like the Rutles. Overall the music of the band os a pastiche of just about every style of popular music from the late '60s to the early '80s. Individually, each song is a lovingly crafted homage to an original style.

"The intention was to sound exactly 'from the era', and yet commercial," sayd Hopwood, "so they had to be snapshots of possible singles rather than album tracks."

Just like that other popular music-based fantasy, the stage musical Return to the Forbidden Planet, the musical references in Soul Music will evoke the greatest cultural resonances for the 35-45 age group, but Hopwood is confident that younger listeners will appreciate the music. One difficulty they had to overcome was getting the balance right between an authentic sound for each style of music, and something which sounds good today. This was particularly a problem with the Elvis-style number, "Big Moon Shining". In the 1950s, Elvis' music was new and powerful, "but these days it would sound too weak if we made it too authentic, " says Hopwood. "As it says in the book, Music With Rocks In has to blow people away. If we recreated Elvis lovingly nad authentically, it wouldn't do that; so the earlier numbers we had to beef up. We could have made it sound more authentic, but in the end we went for a happy medium, because we're living when we're living, with what we listen to today."

We only see and hear snatches of each song in the programmes themselves; the longest excerpt is about two minutes. This is how Hopwood and Bush wrote nad recorded them a year ago, before the animation itself was mde, but they're now working on expanding them to full-length songs in preparation for an album of all ten songs later this year, to tie in wih the Channel Four broadcast of the series. It's unlikely, though, that they'll put together a Band With Rocks In to do actual gigs.

But thinking of live stage acts, and linking back to Hopwood's early career in pop music, what would Buddy, Cliff and Glod make of today's pop sensation, the Spice Girls? "Oh, I'm sure they'd each have their favourite one," he says, but declines to specify who would prefer which.

Of course, in rock music, the only way to be immortal is to be dead. Elvis, Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Sandy Denny, Kurt Cobain: for their followers, they - and their music - will live on forever. As the guitar in Soul Music said of Buddy, "But to die in music... People will always remember the songs he never had the chance to sing. And they will be the greatest songs of all."

Whether Keith Hopwood and Phil Bush have managed to create those songs is obviously arguable - but they've had a damn good try. Their music's definitely got rocks in it.

Reproduced with kind permission from the SFX publication The Authorised Terry Pratchett's Discworld Magazine

I.Inni · Wiek: 20 Dołączył: 09 Wrz 2004

http://serwisy.gazeta.pl/...70,3009329.html

Wywiad z Terrym Gilliamem, który właśnie przyjechał do Polski. Zwróćcie uwagę na pytanie Orlińskiego "Jakie są szanse, że inne słynne niezrealizowane filmy Terry'ego Gilliama w końcu ujrzą światło dzienne?" i co reżyser odpowiedział...

Krejt · Administrator Wiek: 29 Dołączył: 13 Lut 2004

Krótki (i świeży) wywiad z PeWuCem w serwisie gram.pl

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Krótki wywiad z reżyserem Hogfathera, Vadimem J.

Cytat:

Now that Hogfather is almost finished, what are your thoughts on the production (beyond, presumably, exhaustion with it)?

“I’m exhausted but not with the film, which when the dust settles I hope and believe will turn out to be the best work I’ve ever done. So much of what’s on the screen is exactly as I saw it in my imagination when I read the book, I’ve even surprised myself, as that is what I set out to do.

“Above all I think I may have captured the balance of wit, satire, drama and maybe even some magic that is the reason I love Terry’s work so much.”

Have you a favourite anecdote from the production?

"It has to be the moment when, trying to work out how to deliver Terry’s fantastical vision from the book of the Tooth Fairy’s Castle, in the realms of the possible, Ricky Eyres our production designer said, ‘I’m not sure if half a million teeth’s going to be enough...’

“In the end we injection moulded a million, in Essex.”

How has it been dealing with Discworld fans? (Fans can be a hyper-critical lot...)

“I’m a fan of the Discworld books. I don’t go in for wearing the costumes (though there is a vicious rumour going about that I once dressed up as the Oh God of Hangovers). It’s hard enough to get me to wear a tie, never mind a wizard’s hat but I do go onto IMDB to answer questions when I can.

“A short trailer we made for the Discworld convention got only the second-ever standing ovation (TP’s first appearance was obviously the first) so I think we’re heading in the right direction from the fan’s point of view.

“Above all I want the films to be faithful to the book and to Discworld. I’m immensely proud of an email from Stephen Briggs (author of the Discworld Companion) congratulating us on being the people who finally got it right.

“There are some mistakes (I’m still kicking myself about the Dean’s jacket) but in the end I hope the fans know that I love the books and want them to enjoy the films in spite of anything I’ve got wrong – and that I think Harry Potter is just a series of hackneyed, middle class, public school stories with a load of unimaginative, derivative magical stuff bolted on/borrowed from other sources... which definitely counts me as a Pratchett fan.

“All I’m saying is, is Hogwarts a typo?

“But it was very nice of the Potter film people to fly a special helicopter camera mount to Scotland and unfortunately not be able to use it (so we could!).”

What do you want for Hogswatch?

“1. Terry Pratchett to be so happy with what I’ve done on Hogfather that one day I’ll get to make a Discworld feature film.

“2. All my heads of dept (Gavin Finney, DOP; Ricky Eyres, designer; Jane Spicer, costume; Ros Peat, make up; Joe McNally, editor; David Hughes, composer; Chris McClean, sound, MPC, VFX) to get BAFTA nominations and ideally to win. The quality of their work on Hogfather is absolutely astounding and exceptional.

“3. A pair of trousers I don’t have to share, a meat pie, a puppy called Scruff and failing that... a little wooden toy and an apple. (You’ll have to watch the film for this one.)”

I.Inni · Wiek: 20 Dołączył: 09 Wrz 2004

Wywiad z Neilem Gaimanem z dzisiejszych Wysokich Obcasów:

We władzy Sandmana

Wszyscy ludzie wokół nas dziś wieczorem zamkną oczy i pogrążą się w szaleństwie

WO: - Będziemy musieli być zwięźli.
NG: - Doskonale to rozumiem. Mój przyjaciel Terry Pratchett przez wiele lat pracował jako dziennikarz w gazecie codziennej i wytłumaczył mi, że w tej branży człowiek traktuje pisarza jak gwałciciel kobietę - wyskakuje znienacka, terroryzuje dyktafonem, robi swoje i ucieka, by zdążyć przed deadline'em. Proszę robić swoje, jestem przygotowany.

WO: - Skoro od Pratchetta zaczynamy, to nie mogę się powstrzymać od pytania o Waszą wspólną książkę Dobry omen. Jest tam polski akcent - zakon sióstr trajkote, które przez cały czas muszą coś mówić dla upamiętnienia pewnej męczennicy z Krakowa.
NG: - Nie pamiętam, który z nas umieścił świętą Berylię w Krakowie. Chodziło o to, że wbrew własnej woli miała być wydana za mąż za poganina i modliła się do Boga o łaskę pozwalającą jej uniknąć jego chuci. Ja chciałem, żeby Bóg dał jej łaskę brody - w noc posłubną udałaby się ze swym pogańskim małżonkiem księciem Kazimierzem do łózka i w tedy odrkyłby, że Berylia ma bujny zarost na twarzy, uciekł z krzykiem i nigdy się już do niej nie zbliżył. W końcu jednak uzgodniliśmy, że Bóg powinien był dać świętej Berylii zdolność, by trajkotała bez ładu i nigdy się nie zamknęła. Pogański małżonek ją w końcu udusił i zakon sióstr trajkotek upamiętnia jej męczeństwo.

WO: - Umieściliście jednak świętą Berylię w Krakowie w połowie V stulecia. Wtedy raczej jeszcze nie było Krakowa.
NG: - Ma pan zapewne rację, to straszliwa pomyłka. Ale może jednak było wtedy chociaż trochę Krakowa, skoro mniej więcej w tym samym czasie żył Smok Wawelski?
Najciekawszą cechą świętych męczenników jest to, że mogli być wszędzie i w dowolnej liczbie egzemplarzy - w średniowieczu w jednym miejscu mieli kości Jana Chrzciciela jako dziecka, a w drugim jako dorosłego, i nikt tu nie widział sprzeczności. A ile było cudownych napletków Jezusa, nikt by się już tego nie doliczył.

WO: - To Pańska druga wizyta w ojczyźnie świętej Berylii. Z poprzedniej musiał Pan wynieść skrajnie odmienne wrażenia. Podczas poprzedniej skradziono Panu portfel oraz - jak Pan to wspominiał - traktowano jak gwiazdę rocka.
NG: - Nie, nie widzę tu skrajnych wrażeń. Mój portfel rzeczywiście zaginął gdzieś pomiędzy Krakowem a Warszawą, na moją kartę kredytową ktoś potem zakupił szalone ilości perfum i sprzętu komputerowego. W innej kieszeni miałem jednak paszport i zapasową kartę, więc kontynuowałem podróż we względnie dobrym nastroju. W Polsce bycie traktowanym jak gwaizda rocka jest o tyle sympatyczne, że fani mają zakodowane, że jednak nie wypada przesadzać z rzucaniem się na gwiazdę, więc kiedy już człowiek wyjdzie z Empiku po podpisywaniu książek i kilkuset fanów zaczyna za nim podążać, wystarczy iść szybkim krokiem. Polscy fani nie ruszą wtedy biegiem, jak mogliby zrobić to fani w innym kraju. W Krakowie udało mi się odbyć prawie całkiem normalny spacer po mieście po prostu za pomocą odrobinę szybszego kroku.
Trzeba jednak pamiętać, że zawsze gdy mówię o sobie jako o gwieździe rocka, to jest to tak naprawdę autoironia. Mam wielu przyjaciół wśród prawdziwych gwiazd rocka oraz filmu i ich życie jest bardzo ciężkie. Naprawdę nie chciałbym się z nimi zamienić. Oni są sławni przez całą dobę. Nie mogliby tak po prostu siedzieć sobie w kawiarni bez nieustannego zwracania uwagi innych: "Patrzcie, to Alice Cooper!', "Patrzcie to Drew Barrymore!".
W byciu sławnym pisarzem najprzyjemniejsze jest to, że jesteś sławny tylko wśród ludzi, którzy czytają twoje książki. Twoja twarz nie jest aż tak sławna jak twoje nazwisko. Pisarz może swoje "bycie gwiazdą" włączać i wyłączać. Kiedy pojadę na konwent komiksowy do San Diego, będzie tam jakieś 50 tys. ludzi, dla której jestem sławny, więc mogę spodziewać się beatlemanii. Potem jednak wsiądę do pociągu i czeka mnie spokojna trzydniowa podróż powrotna, podczas której nikt nie będzie wiedział, kim jestem. Mam taki przywilej, że jestem sławny od czasu do czasu.

WO: - Jak Panu się udało zbudować taki image? Nie każdy pisarz fantastyczny doświadcza beatlemanii choćby od czasu do czasu - Terry Pratchett raczej nie musi się salwować ucieczką przed fankami.
NG: - O mój Boże, niech Pan tego nigdy nie mówi w jego obecności, biedny Terry by tego nie przeżył. Kiedy postanowił zostać sławnym pisarzem, kupił sobie tak zwany "pisarski kapelusz". Zakłada go na konwenty, żeby fani mogli go z daleko rozpoznać i gonić. A potem zdejmuje, gdy chce być znowu anonimowy.
Pisarz i gwiazda rocka to dwa zasadniczo odmienne typy osobowości. Wyobraźmy sobie przyjęcie, na którym tłum ludzi, tańczy, pije, coś krzyczy, o czymś rozmawia. Gwiazda rocka to ta osoba, która stoi pośrodku tłumu, która nieustanne skupia na sobie uwagę otoczenia, z którą każdy chce porozmawiać. Pisarz to ta osoba, która stoi w kącie i pozornie bawi się dużo gorzej - po prostu obserwuje tłum i robi w myślach notatki, a gdy muzyka robi się za głośna, wymyka się do kuchni, by z kimś pogadać, i nie będzie tego kogoś zagadywać - wysłucha jego opowieści, bo może kiedyś się przyda. Nie twierdzę, że pisarz powienien być zamkniętym w sobie ponurakiem. Po prostu samo obserwowanie ludzi daje nam już mnóstwo frajdy.

WO: - Fantastyka, którą Pan uprawia, jest w gruncie rzeczy bardzo intelektualna. Obserwuje Pan ludzkość nie z perspektywy gwiazdy rocka, tylko wręcz antropologa kulturowego.
NG: - To bardzo pochlebna uwaga. Antropologia kultury to rzeczywiście fascynująca nauka, dla pisarza wprost bezcenna. Fascynują mnie ludzie, sposób ich zachowania, różnice między zbiorowościami. Lubię podróżować i porównywać różne kultury. Podczas mojej pierwszej podróży do Polski wszystko wydawało mi się dziwne. Teraz to już jest znajoma dziwność, więc staram się ją analizować. Za pierwszym razem zastanawiałem się, dlaczego Polacy przy wszystkich różnicach bardziej mi przypominają Anglików, niż, dajmy na to, Niemcy lub Francuzi. Za drugim razem odkryłem, że to specyficzny wariant polskiej nieśmiałości, która jest gdzieś w połowie drogi między jej amerykańskim totalnym brakiem a fińską paraliżującą nieśmiałością. Powiadają, że ekstrawertycznego Fina można poznać po tym, że gapi się w cudze buty, a nie swoje własne jak cała reszta.
Polak tak jak Anglik czuje się zakłopotany obecnością drugiej osoby, jeszcze bardziej jednak krępuje go milczenie, więc stara się je przełamać. Anglicy w takiej sytuacji rozmawiają o pogodzie, Polacy mają inne tematy, ale z tego, co widzę, zakłopotanie odczuwają tak samo. Tymczasem cvałe to zjawisko jest niepojęte dla Amerykanina. Obecność drugiej osoby wcale go nie krępuje i nie widzi powodu, by nie zacząć rozmowy od razu z grubej rury pytaniami typu "ile zarabiasz" albo "czy masz dużego penisa", których Anglik niezadałby nawet po 15 latach bliskiej przyjaźni. Jeśli w tej rozmowie padnie nieśmiertelne pytanie o to, skąd biorę pomysły, to proszę powyższe potraktować jako część odpowiedzi. Bardzo inspiruje mnie obserwowanie takich różnic.

WO: - Czy inspiruje Pana też akademicka antropologia? Pańska powieść Chłopaki Anansiego traktuje o archetypie trikstera i byłem ciekaw, czy inspirowała Pana klasyczna monografia Lewisa Hyde'a.
NG: - Nie, to było akurat odwrotnie. Gdy już napisałem tę powieść, wielu ludzi mówiło mi, że jest taka naukowa książka na ten temat i powinienem ją przeczytać. W końcy nawet ją kupiłem, ale do dzisiaj nie przeczytałem, bo w końcu po co, skoro skończyłem już pracować nad tym tematem. Pisarz trochę inaczej przygotowuje się do książki niż naukowiec. Większość przygotowań wykonuje na długo przed rozpoczęciem właściwiego pisania. Gdybym jutro zaczął pisać powieść na temat Johna Wilmota - faceta, którego Johnny Depp gra w Libertynie - to odwołałbym się do swoich lektur na ten temat, które odbyłem wiele lat temu, kiedy ta postać mnie zafascynowała. Wszystko, co pisarz czyta, kiedyś tam może się zamienić w inspirację. Za to kiedy już wiesz, o czym chcesz pisać, sprawdzasz wiele innych faktów. Na przykład pisząc Chłopaków Anansiego, poprosiłem policjantów, żeby dokładnie pokazali mi proces aresztowania i zamknięcia w celi - opis aresztowania głównego bohatera w mojej powieści jest stuprocentowo realistyczny.

WO: - A jak wyglądały przygotowania do stworzenia najsłynnejszej postaci - władcy świata snów, bohatera komiksów Sandman?
NG: - Tu też nie było raczej przygotwoań w sensie ślęczenia w bibliotece. Bajkę E.T.A. Hoffmana o Sandmanie przeczytałem jeszcze w dzieciństwie i zapadła mi w wyobraźni wizja postaci żyjącej w świecie snów. Kiedyś rozmawiałem o tym z ludźmi z wydawnictwa DC Comics, którzy odpowiedzieli: "A może chciałbyś mieć comiesięczny cykl o kimś takim?". Na początku była więc dziecięca lektura, potem przetworzona przez moją wyobraźnię. Za to regularne przygotowania prowadzę do poszczególnych odcinków. Wiedziałem na przykład, że w jednym z nich ma wystąpić transseskualista. Zacząłem więc chodzić do londyńskich klubów dla transwestytów i pytać o ich sny. Usłyszałem od jednego z nich opowieść o tym, że gdy był mężczyzną, śnił o sobie jako o kobiecie, ale po operacji zmiany płci śnił o sobie jako o mężczyźnie. Już nie pamiętam, w jaki sposób to wykorzystałem, ale na pewno dodało dużo kolorytu komiksowi. Rozmowy z ludźmi to w ogóle najważniejsza część mojego warsztatu. Kiedyś na przykład leciałem samolotem z jakimś historykiem nauki, który zaczął mi klarować teorię o tym, że Newton rozważał transformację materii w energię trzy stulecia przed Einsteinem. Słuchałem go bardzo uważnie, jednocześnie układając sobie w myślach fabułę kolejnego Sandmana.

WO: - W krajach komunistycznych przyzwycziliśmy się innego odczytania baśni E.T.A. Hoffmana - enerdowskiej bajki o Piaskowym Dziadku, miłego dziadka pomagającego dziecioom zasnąć. Dlaczego w Pańskich komiksach ta postać jest tak przerażająca?
NG: - Nie jest przerażająca - mój Sandman to nie jest Freddy Kruger z Koszmaru z ulicy Wiązów. To po prostu, do której się przenosisz po zamknięciu oczu. Sam w sobie nie jest ani dobry, ani zły.

WO: - Potrafi być okrutny!
NG: - A co to za władca, który nie potrafi być okrutny? Zgoda, Sandman z pewnością nie jest ciepły i sympatyczny jak misio przytulanka. Ale kraina, którą włada, też przecież taka nie jest.
Do licha, proszę się rozejrzeć wokoło, siedziemy w restauracji luksusowego hotelu, wokół nas mnóstwo bardzo ważnych ludzi spożywa posiłek. Ale wszyscy oni - nawet ci w ladnych garniturach, nawet ci z laptopami - dziś wieczorem zamkną oczy i pogrążą się w wielogodzinnym szaleństwie, odjedą do krainy czystej irracjonalności. Czy to nie jest niesamowite? Gdybyśmy opisywali nasze życie istotom z innej planety, jestem pewien, że właśnie to, że śnimy, uznałyby za naszą najciekawszą cechę. A jednocześnie to jest to, o czym w zasadzie w ogóle nie rozmawiamy. Nie dlatego, że to temat tabu. Tematami tabu są seks i śmierć, ale częściej te tematy padają w potocznych rozmowach, niż "miałem dzisiaj taki niezwykły sen". Nie rozmawiamy o tym, bo zupełnie tego nie rozumiemy. Czasem dzwonimy do kogoś bliskiego, bo mieliśmy onim dziwny sen i nieodważamy się nawet przyznać, jaki był prawdziwy powód tego telefony - bo my nie wiemy nie tylko tego, jakie znaczenie mają sny, ale nawet tego, czy w ogóle jakieś mają. Cała nasza nauka, cała nasza cywilizacja kończy się w tej chwili, w której zamkniemy oczy w łóżku - tutaj jest najbardziej bezradna, tu zaczyna się już wszechwładza Sandmana.

Neil Gaiman to 47-letni Anglik mieszkąjący od kilkunastu lat w USA, gdzie się ożenił i dorobił trójki dzieci. Wielką popularność przyniosła mu seria komiksów Sandman o władcy świata snu. Jest też autorem powieści fantastycznych pisanych z Terrym Pratchettem (Amerykańscy bogowie [?! - I.I], Dobry omen).

rozmawiał Wojciech Orliński

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Wywiad z PWC:

:arrow:

http://elkander.pl/art_wyw_cholewa1.php

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Druga część wywiadu z PWC-em:

:arrow:

http://www.elkander.pl/art_wyw_cholewa2.php