Ulice Ankh-Morpork

VenaKruczowłosa · VIP Dołączyła: 03 Lut 2005

Uwielbiam, jak ktoś pieprzy niczym potłuczony o kant stołu. Słyszał "anegdotkę"? O ile wiem, nie ma w tym krzty prawdy. "Opiekun" PTerry'ego, czyli PWC - bo towarzyszył mu we wszystkich trzech polskich podróżach. A więc nic się nie zgadza.
Sieć sprawia, że każdy niedouczony wielbiciel twórczości pisarza (któremu się wydaje, że coś wie, ktoś mu powiedział, a resztę sobie dośpiewał) wystawia swe wypociny i zdania zaczynające się od "Ja sam[..]" do publicznego oglądu, zamiast napisać na kartce i powiesić do użytku w toalecie.
Sorry, mam dziś podły nastrój...

I.Inni · Wiek: 20 Dołączył: 09 Wrz 2004

Recenzja 5E

Henna · Aniołek Krejta Wiek: 23 Dołączyła: 02 Mar 2006 Skąd: Gdynia

Nie wiem czy się już pojawiło - recenzja Carpe Jugulum:

http://ksiazki.wp.pl/kata...=1164983485.489

VenaKruczowłosa · VIP Dołączyła: 03 Lut 2005

Dobra recenzja, gość uważnie przeczytał i zrozumiał wiele z tego, co tkwi w liniach tekstu Terry'ego.

Uboot

Ze strony Katedra.pl

Zwizualizowany Wiedźmikołaj

„Wiedźmikołaj” Terry’ego Pratchetta to w mojej opinii najlepsza książka ze Świata Dysku. Łączy w sobie wszystkie cechy pisarstwa brytyjskiego: kąśliwy humor, dynamiczną fabułę i dużą dozę (większą, niż ma to miejsce w przypadku pozostałych książek ze Świata Dysku) celnych, acz niezwykle cynicznych uwag dotyczących ludzkiej natury. Te elementy są dobrane w doskonałych proporcjach, dzięki czemu czytelnik ani przez chwilę się nie nudzi, jednocześnie będąc zmuszanym do licznych refleksji. Kiedy więc dowiedziałem się, że studio The Mob podjęło się ekranizacji „Wiedźmikołaja”, byłem bardzo ciekaw rezultatu. Nie ma co ukrywać – twórcy filmu podjęli się zadania niemalże niemożliwego do wykonania, gdyż proza Pratchetta jest bardzo specyficzna i bardzo opornie poddaje się adaptacjom i przeróbkom (choć trzeba przyznać, że np. autorom gier komputerowych się to w dużym stopniu udało). Autorzy obrazu jednak nie zrazili się i w efekcie powstał dwuodcinkowy serial opowiadający o tym, jak to ŚMIERĆ wraz ze swoją wnuczką Susan musi przywrócić ludziom wiarę w Wiedźmikołaja. Bez niej następnego dnia nie wzejdzie słońce...

Autorzy scenariusza na podstawie książki stają przed pytaniem: w jaki sposób zaadaptować fabułę powieści na potrzeby filmu. Nie jest to łatwe – nie zawsze to, co jest świetne na papierze, równie dobrze będzie wyglądało przeniesione na taśmę celuloidową. Dużą rolę odgrywają także limity czasowe – w ekranizacji po prostu nie sposób zawrzeć całej treści książki. Tak więc scenarzysta musi dokonać selekcji wątków i dokonać przeróbek, które uatrakcyjnią widowisko, a jednocześnie nie narażą obrazu na krytykę ze strony fanów literackiego pierwowzoru.
To zadanie twórcom filmowego „Wiedźmikołaja” nie do końca się udało. Autorzy postawili na jak największą wierność. Nie zaobserwowałem niemal żadnych zmian fabularnych, niektóre dialogi, ba, nawet sceny zostały żywcem, słowo w słowo, przeniesione z kart powieści. Oczywiście nie obyło się bez pewnych cięć i pominięcia niektórych wątków, ale główna oś fabularna pozostała bez zmian. To, co widzimy na ekranie, to wierne przedstawienie scen z książki.
Ta wierność jest przyczyną jednej z największych wad filmu. Jest on nieco przydługi, a przez to miejscami nudnawy. Szczególnie monotonne i dłużące się są sceny w zamku Wróżki Zębuszki, które miały oddać atmosferę inności, może pewnej grozy, ale w efekcie okazały się statyczne i niewiele wnoszące do całości.
Jednakże największy zarzut jaki mam w stosunku do ekranizacji, to znaczne spłycenie treści. Siłą pratchettowskiego „Wiedźmikołaja” jest cyniczna obserwacja natury ludzkiej wiary, celne uwagi dotyczące pewnych mechanizmów sterujących ludzką naturą. W filmie ten wątek pojawia się jedynie marginalnie i dopiero w samej końcówce, w dialogu ŚMIERCI z Susan, jest to wyraźniej zaznaczone. Niemniej mało odnosi się do wcześniejszej fabuły, przypuszczam nawet, że wcielenie się przez ŚMIERĆ w rolę Wiedźmikołaja może być dla osób nieznających książki nieco niejasne. W ogóle mam wrażenie, że część scen jest w pełni czytelna wyłącznie dla osób znających powieść Pratchetta. Pozostali widzowie mogą być czasem zagubieni, nie w pełni rozumiejąc, o co chodzi. Niemniej nie przeszkadza to zbytnio w odbiorze, a może nawet zaowocuje sięgnięciem później po książkę.

Nieodłącznym elementem prozy Terry’ego Pratchetta jest specyficzny humor, polegający na zabawach językiem, czasem zadziwiających okolicznościach, a jeszcze kiedy indziej ze złożenia kilku pozornie niezwiązanych elementów rozrzuconych po całej książce (a czasem nawet cyklu). O ile więc pierwsze dwa sposoby nie niosą za sobą zbyt wielu trudności w przeniesieniu na ekran, to trzeci wymaga znacznej uwagi. Niestety, nie we wszystkich przypadkach się to twórcom filmu udało. Wynikiem są więc sceny, które w założeniach miały być śmieszne, a okazały się raczej żenujące. W pamięci utkwiła mi szczególnie jedna, kiedy to Ridcully wypróbowuje łazienkę zbudowaną przez Bezdennie Głupiego Johnsona. W książce perypetie nadrektora przyprawiają niemal o łzy ze śmiechu, natomiast w ekranizacji są kompletnie niezrozumiałe, a widok mokrego faceta po pięćdziesiątce budzi wyłącznie niesmak. Mimo tego humor w filmie stoi na niezłym poziomie i, poza kilkoma spalonymi kawałami, jest się z czego pośmiać.

Trzeba przyznać, że dobór aktorów udał się twórcom filmu doskonale. Niemal wszystkie postacie wyglądają tak, jak sobie to wyobrażałem. Szczególnie dwie kreacje zasługują na wyróżnienie. Mark Warren jako Herbatka jest fantastyczny – jednocześnie dziecięcy i śmiertelnie niebezpieczny, niepokojący i oderwany od rzeczywistości. Wielkie brawa! Druga kapitalna kreacja to – ukazany co prawda tylko przez moment Nicholas Tennant jako Nobbs. Gdy tylko pojawia się na ekranie, od razu wiadomo, kim jest, mimo że wygląda znacznie bardziej ludzko niż wskazują na to książki. I ten uśmiech! Także pozostałe postaci prezentują się pozytywnie. Albert, Susan, Sidney czy O Bóg Kaca wnoszą wiele do filmu.
Osobną kwestią jest przedstawienie kluczowej antropomorficznej personalizacji, czyli ŚMIERCI we własnej osobie. Jego wygląd jest poprawny, ale czegoś brakuje – może animacji szczęki przy mówieniu? Może bardziej nieziemskiego, zimnego błękitu w spojrzeniu? A może jest to efekt niemożności mówienia kapitalikami? Głos jest niski, basowy, ale nie ma wydźwięku ostateczności i niezmienności...

„Wiedźmikołaj” jest wierną – może zbyt wierną – ekranizacją powieści pod tym samym tytułem. Powyżej wypunktowałem sporo wad, ale mam nadzieję, że nie stworzyło to mylnego wrażenia, że jest to nieudany film. Starałem się tylko wskazać miejsca, w których obraz odbiega od pierwowzoru. Autorzy obrazu podjęli się niezwykle trudnego zadania, ale wyszli z niego obronną ręką. Można było co prawda zrobić to lepiej, ale przy środkach, jakimi rozporządzali, spisali się na medal. Co prawda można wysunąć zarzut, że zaprezentowali zbyt fanowskie podejście, nie chcąc ingerować ani trochę w dzieło Pratchetta, ale mimo wszystko nie przeszkadza to w odbiorze nawet osobom nie znającym twórczości Brytyjczyka. „Wiedźmikołaj” jest więc pozycją obowiązkową dla fanów Świata Dysku, a pozostali powinni także obejrzeć ten film z przyjemnością. Teraz pozostaje czekać na kolejną ekranizację powieści Pratchetta, oby jeszcze lepszą.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o filmie i pracy nad nim, to odsyłam na jego oficjalną stronę: http://www.skyone.co.uk/hogfather/

Autor: Shadowmage

Henna · Aniołek Krejta Wiek: 23 Dołączyła: 02 Mar 2006 Skąd: Gdynia

Cytat:

antropomorficznej personalizacji

No ładnie

I.Inni · Wiek: 20 Dołączył: 09 Wrz 2004

Recenzja Prawdy

settler · Pirat Rabarbar Dołączył: 14 Lut 2004 Skąd: Gdańsk

Cytat:

Cała powieść to porządna historia detektywistyczna w tradycji filmowych czarnych kryminałów spod znaku Scorsese czy de Palmy (i oczywiście Tarantino)

Ja nie odnioslem niestety takiego wrazenia. Ba, zupelnie mi to przez mysl nie przeszlo.

Cytat:

a główny bohater triumfuje dzięki umiejętnemu wykorzystaniu swej wiedzy o ciemnych sprawkach innych, a nie (a przynajmniej nie tylko) dzięki jaśniejącej zbroi Prawdy i Uczciwości.

Czy autor recenzji pisze o Williamie? Nie liczac sprawy psa patrycjusza to on zupelnie nic nie zrobil. Wszystko mu sie po prostu przydarzylo. Wlasnie w tym problem tej postaci.

ciacho00 · Wiek: 23 Dołączył: 29 Gru 2006

settler · Pirat Rabarbar Dołączył: 14 Lut 2004 Skąd: Gdańsk

Keyff · Moderator Wiek: 31 Dołączył: 24 Mar 2004 Skąd: Wrocław

i nie róbmy z pterry'ego idioty który ma tylko jeden schemat postaci.

ciacho00 · Wiek: 23 Dołączył: 29 Gru 2006

Uboot

Prawda - Terry Pratchett
Autor: Hubert 'Saise' Spala
Redakcja: Wojciech 'Wojteq' Popek

Prawda - Terry PratchettCzy uwierzylibyście, gdyby ktoś wam wmawiał, że jakiś pisarz nieustannie pisze kolejne części jednego cyklu i zbija na tym fortunę? Że każda kolejna część serii cieszy się ogromnym wzięciem i popularnością? A gdybym teraz dodał, że ów pisarz nie kreuje czwartego czy piątego tomu, lecz trzydziesty siódmy? Nie jest to bynajmniej Saga o Ludziach Lodu autorstwa Margit Sandemo. Chodzi o cykl Świata Dysku autorstwa Terry'ego Pratchetta, który zyskał wielkie uznanie na całym świecie. Aktualnie, nakładem wydawnictwa Proszyński i Ska ukazała się na półkach w księgarniach całej Polski dwudziesta piąta powieść ze Świata Dysku. Prawda, gdyż taki tytuł nosi, ponownie przeniesie czytelnika do cudownego, bogatego i wyjątkowo zatłoczonego miasta Ankh-Morpork, gdzie każdy może odnaleźć swoje szczęście (a już na pewno może odnaleźć się kilkukrotnie okradzionym i wrzuconym do rzeki).

Ważniejsi mieszkańcy Ankh-Morpork mieli bardzo klarowną postawę wobec ruchomej czcionki. "U nas się to nie zdarzy" - mówili. Ale Wiek Nietoperza się kończy. Czy nadeszła odpowiednia chwila, by zrewidować skostniałe poglądy? Według Patrycjusza i absolutnego jedynowładcy Ankh-Morpork - lorda Vetinariego - owszem, ta chwila nadeszła i wszystko potoczyło by się zupełnie inaczej, gdyby nie moc narracji, która na drodze pierwszego transportu z prasą drukarską postawiła młodego Williama de Worde, który czuł entuzjazm jedynie do słów. W teorii nic złego nie mogło się wydarzyć. Niestety, grupa wpływowych "dobrych obywateli" uznała (ponownie!), że aktualny Patrycjusz nie jest właściwą osobą na to stanowisko. Zamiast jednak obyczajnie wynająć skrytobójców, "dobrzy obywatele" wynajmują Nową Firmę – przerażający duet zbrodni, pana Szpilę i pana Tulipana. Czy ich wyjątkowo przebiegły plan usunięcia Vetinariego się powiedzie? Jakie kroki podejmie Straż Miejska? Jaki wpływ na obrót spraw wywrze pierwsza (g)azeta w Ankh-Morpork z dociekliwym Williamem na czele? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziecie właśnie w Prawdzie.

Fabuła Prawdy jak zwykle obfituje w pewne motywy "z naszego świata", które autor wyjątkowo sprawnie wplata w wydarzenia. Ostatni Kontynent traktował o Australii, Carpe Jugulum o wampirach a Prawda wprowadza nas w świat dziennikarstwa i prasy. Dotyka ona problemów kontroli informacji, odpowiedzialności dziennikarzy, kłamstwa i prawdy, mocy mediów i łatwowierności odbiorcy. Ba, Prawda w dość żartobliwy i lekki sposób nawiązuje do znanej na świat cały afery Watergate. Wszystko to zostało cudownie zobrazowane w lekko zwichniętym obrazie magicznego Świata Dysku.

Ostatnie odzewy względem Carple Jugulum, Piątego Elefanta czy Ostatniego Kontynentu wielokrotnie przynosiły delikatne sugestie ze strony polskich czytelników, że kolejne części serii nieustannie tracą swoje walory. Osobiście nigdy tak nie uważałem – nie można jednak zaprzeczyć, że w raz z każdą kolejną książką zmienia się styl jakim operuje Pratchett. Coraz mniej w nim rubasznego humoru, słownym kalamburów czy prostych gagów. Coraz więcej zaś nawiązań kulturowych i związków między Światem Dysku a naszą planetą ziemią. Dowodem tej zmiany może być właśnie Prawda. Lektura tegoż tytułu spowodowała u mnie zaledwie jeden wybuch śmiechu i kilkunastokrotny uśmiech pod nosem – w porównaniu do wcześniejszych dzieł Pratchetta jest to wynik bardzo skromny. Humoru w Prawdzie nie znajdziecie w takich ilościach, do jakiej przyzwyczaił czytelników autor. Nie zmienia to jednak faktu, iż jest to kawałek znakomitej literatury. Jeżeli jednak po książkach Pratchetta oczekujecie tylko tego, że rozśmieszą was do łez, możecie się zawieść.

Można by było teraz postawić pytanie – czy książka ma wady? Nie ma, jeżeli patrzymy na nią jako samodzielną pozycję. Płynna i wciągająca fabuła, dynamiczne i niesamowite postacie, malowniczne i tętniące życiem Ankh-Morpork oraz wspaniała narracja Pratchetta po prostu nie pozwalają oderwać się od lektury. Jest to jedna z tych pozycji, która po prostu czyta się od deski do deski za jednym zamachem. Jeżeli jednak patrzymy na Prawdę przez pryzmat pozostałych dzieł Pratchetta, można poczuć pewien niedosyt spowodowany właśnie brakiem wyśmienitego dowcipu. Ciężko jednak zaliczyć to do wad – pozycja ta napisana jest po prostu w nieco odmiennym stylu. Nie znaczy to, że w gorszym.

Podsumowując, Prawda jest doskonałą lekturą, która po raz dwudziesty piąty udowadnia, że Terry Pratchett jest wyśmienitym pisarzem, satyrykiem, cynikiem i obserwatorem codziennego życia. Nie czekaj więc, tylko biegnij do księgarni – polecam tę pozycję z całego serca, i nie pozostaje mi nic innego jak zgodzić się ze słowami Petera Inghama – Prawda jest absolutnie rozkoszna.

Ocena: 5 / 6

Recenzja ze strony:
http://ksiazki.polter.pl

ciacho00 · Wiek: 23 Dołączył: 29 Gru 2006

Uboot

beladonna · VIP Wiek: 31 Dołączyła: 29 Lis 2006 Skąd: Warszawa

Ach jak ja lubię takie samozwańcze recenzje.......... Tylko brać czerwony długopis do ręki....gr.....

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Cytat:

Ach jak ja lubię takie samozwańcze recenzje.......... Tylko brać czerwony długopis do ręki....gr.....

Czekamy na Twoją :twisted:

beladonna · VIP Wiek: 31 Dołączyła: 29 Lis 2006 Skąd: Warszawa

Kor · Moderator Wiek: 30 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

A. no to spoko. Myślałem, że znowu przez 3 dni nie będzie UAM a Kor będzie w Indeksie Osób Zakazanych :mrgreen: