Ulice Ankh-Morpork

Z wypowiedzi Apaczyka i wawrzyńca wygląda na to, że forma pana Sapokowskiego zniżkuje po serii z wiedźminem Geraltem. Cóż, wielka szkoda - pamiętam jak w Fantastyce czytałem pierwsze opowiadania. Wtedy to było coś, na polskiej niwie fantasy ON był mistrzem... Potem była Trylogia husycka - duuuży spadek formy, poza może Narrenturm.
Wydaje się, że A.S.owi kończą się pomysły na dobrą, krótką formę jaką były opowiadania o wiedźminie. Żal.

Cytat:

Faktycznie, wygląda na jednego z tłumu. Ale sądziłem, że będzie szczuplejszy

zgadzam się
a jego miłość powinna być ładniejsza...

cóż, gusta i guściki... znam wiele znacznie lepszych książek T.P. (moim zdaniem, rzecz jasna)

Do momentu, kiedy przyszły władca wyjeżdża z Ankh... jest OK. Dalej, cóż... moim zdaniem leniwie. Nie mam jakoś serca do tej pozycji. Brak w tym wszystkim jakoś praczettowego bigla...

Mnie przekonuje widoczny (określony przez kogoś komentarzem - "On wygląda jakby miał się za chwilę rozpaść") sposób starzenia się Keitha. Poza tym ta jego kościstość... No i mógłby zagrać obocznie w jakimś zespole wykrokowym ;-)

.

Do roli Śmierci znakomicie nadaje się Keith Richard z zespołu Rolling Stones:

Trzeba mu oczywiście dodać nieco elegancji (czarny strój i kosa, makijaż itp.), ale dla mnie to typ numer jeden.

Za to teoria skarpetowatości - bardzo dobrze.
Historia obłędu Maldicta/y - wyśmienicie (zauważyliście przy tej okazji odniesienia do pewnego filmu o wojnie w Wietnamie?)
Za te oraz inne wątki jestem w stanie wybaczyć niedostatki tej książki.

Na imię mam fieloryb (tak, tak z małej) na nazwisko Nieryba ;-)

.
Partchettem nasiąkam regularnie od jakiś dwóch czy trzech lat, choć wcześniej znałem jakieś jego książki wyrywkowo (pożyczane z bibliotek i od znajomych). Teraz kompletuje sobie wszystko co przetłumaczono na polski i powoli staje się to manią

.
Zresztą T.P. pisze w ten sposób, że gdyby nie istniał on i jego twórczość to trzeba by to wymyśleć.
Forum odnalazłem dzięki góglownicy (niech będzie imię jej pochwalone ;-)

).
Czy tyle wystarczy?

Postaram się w tym i następnych postach (z waszą pomocą, mam nadzieję) odnaleźć jak najwięcej odniesień do historii muzyki w Muzyce...
Dzisiaj króciutko, bo czas nagli do snu:

Imp y Celyn wybierając sobie pseudonim artystyczny (w rozmowie z kolegami z zespołu) tłumaczy, że jego imię oznacza "Holi" ("taką salle, gdzie odbywają się turnieje"). Następnie wybiera sobie imię Buddy.
Buddy Holly to amerykański piosenkarz, jeden z prekursorów rock'n'rolla (zainteresowanym polecam np. pl.wikipedia.org dla ogarnięcia tematu).

Z kolei Troll zmienia imię na Klif. Ciekawe jak jest w oryginale. Jeśli Cliff to oczywiście Richard, tym razem brytyjski wokalista.

Na bezpłatnym festiwalu pojawia się zespół &U (I Ty). To oczywiste nawiązanie do U2. Pada nawet komentarz Asfalta, że nie są najlepsi.

Witam ser-decznie.
Pierwszy post zaliczony

.