Ulice Ankh-Morpork

Książka nie była zła. Nie była wybitna, nie była nawet jedną z lepszych w dorobku pana Pratchett'a, ale nie można powiedzieć, że była zła. Faktycznie, była pierwszą, po której stwierdziłem, że mistrz chyba zaczyna dostawać zadyszki. Jednak później przyszła bardzo dobra Straż Nocna, więc Prawdę można zaliczyć jako dzieło, które nie każdemu musi się spodobać. Czemu się tak dzieje? Nie wiem. Pierwsze czytanie- rozczarowanie, drugie- zauważenie kilku żartów, gagów, które przeoczyło się przy pierwszym czytaniu, trzecie podejście- uznanie, że książka jest przynajmniej dobra. Może gdyby skupiono się na pracy dziennikarzy, jeszcze bardziej rozbudowano wątek z problemem zapełnienia gazety, a ograniczono detektywistyczne śledztwo byłoby lepiej. Wiem że to główny wątek, ale można było poprowadzić go lepiej.

Tak.
Chyba powiedziałem, co myślę. Chyba.

NS to "Straż Nocna"? Jeszcze słabo się orientuje w tych wszystkich skrótach, więc wybaczcie czasami moje głupie pytania. A w NZP nie ma takiego skrótu.

Dla mnie bardzo się spodobało że Vimes na końcu każdej książki jest jakoś wynagradzany przez patrycjusza, choć bardzo się przed tym broni. Taki element, który łączy wszystkie książki cyklu. Drobny smaczek, który uprzyjemnia lekturę. Po przeczytaniu BHAM, w którym Vimes został obdarzony nowym tytułem i rehabilitacją przodka, zacząłem się zastanawiać, co otrzyma w następnej części swoich przygód. Nie jest to schematyczność wynikająca z braku pomysłów u autora, lecz mądre i przemyślane działanie. Przynajmniej ja tak to odbieram.

Egoizm to typowo ludzka cecha, którą posiada każdy. Możemy powiedzieć, że Rincewind jest egoistyczny, bo dba tylko o swoje życie.

Vimes mówi: "moje miasto", "mój rewir" itp., bo to taki "filmowy" szeryf z dzikiego zachodu, który najchętniej by puścił miasteczko z dymem, ale coś mu każe wykonywać robotę. "Nie chcem, ale muszem. I chyba czasem to lubiem." :wink:

Straż nocna jest równie zabawna jak pozostałe części cyklu, tylko że autor operuje trochę innym rodzajem humoru. Żarty są mniej wymuszone, widać, że wstawił je tylko tam, gdzie naprawdę pasowały. Opis życia na barykadach. To najlepszy moment książki. Ich budowa, przesuwanie i obrona. Wyśmianie idei komunizmu, komunistów oraz wszelkiej maści innych rewolucjonistów. Spodobał mi także się króciutki opis powrotnej podróży w czasie. Bez zbędnych bajerów. Moją ulubioną postacią tej książki stał się doktor Lawn. Sympatyczny i niemający złudzeń do otaczającego go świata.

Czy we wcześniejszych książkach były jakieś informacje o prawdziwej pracy, jaką wykonują szwaczki? O ich gildii było gdzieniegdzie wspomniane, ale nigdy tak dokładnie.

Bo to lektura łatwa, szybka i przyjemna.... ale tylko z pozoru.
Można każdą książkę przeczytać raz, kilkakrotnie zachichotać czy uśmiechnąć sie i odłożyć na półkę. Jednak o wiele przyjemniejszym jest powrót do niej, wyszukanie nowych dowcipów słownych, gagów, nawiązań do rzeczywistości, a także przemyślenia niektórych "teorii filozoficznych" autora. Za pierwszym razem wszystkiego się nie wychwyci.

Nie pamiętam co zainteresowało mnie w Świecie Dysku. Najbardziej prawdopodobne, że przeczytałem o nim w którejś z gazet lub na stronie internetowej. Nie ważne. Na pewno mojej uwagi nie przykuła okładka, bo mam wydanie kieszonkowe ("Kolor magii"), które raczej ostrożnie dysponuje gamą barw. Przeczytałem, wciągnąłem się i poszedłem do księgarni po więcej. Na razie mam przeczytanych 11 części.

Witam wszystkich forumowiczów. Na ulice Ankh- Morpork trafiłem, gdy czytałem blog Belewood ( http://www.belewood.blogspot.com/ ) i zainteresowało mnie krótkie napomknięcie o Waszym forum. Mam nadzieję trochę tu pozostać i napisać kilka postów. Niektóre nawet bez błędów interpunkcyjnych.