Ulice Ankh-Morpork

Dzięki za to, że mimo niechęci napisałaś dość pozytywny komentarz ^^

1.Nie, nie miała to być prowokacja, tylko zwykła miniaturka yaoi. Ostrzegałam w opisie tekstu. Jeśli zalatuje ci Brokeback Mountain, to tylko dlatego, że nie jesteś fanem yaoi. Fakt, na początku powinnam była uprzedzić, że tekst jest tkliwy, romansidłowy i zupełnie OOC, ale w żadnym wypadku nie jest to prowokacja.

2.Nie chodzi mi tu o krytykę, ale o sposób jej wyrażenia. Myślę, że, po pierwsze, jednolinijkowiec nie niosący ze sobą treści nie może być nazywany pełnoprawnym komentarzem, a po drugie, nie musi być pisany wulgarnym językiem. Nie dlatego, że jestem całkowicie przeciwna wulgaryzmom, ale nie jest to miłe, gdy zobaczy się je w opinii.

Flu

EDIT:

Cytat:

A jeśli chodzi o rzeczonego posta, to jestem w stanie ocenić tylko ortografię (brakuje paru przecinków i jest kilka literówek), o treści nie będę się wypowiadać.

Czy mogłabym prosić o wypisanie błędów? Umieszczałam je jeszcze na innych forach, więc chciałabym je poprawić ^^ I dzięki za nie-zjedzenie mnie komentowaniem treści ;p

[ Komentarz dodany przez: Agata_G: 10 Styczeń 2009, 21:23 ]
Done.

Zapomniałam dodać, że postacie są zupełnie OOC ^^;

Ale wracając do twojego pierwszego komentarza: wtedy mi zrobiło się niedobrze. Rozumiem krytykę - nie mam nic przeciwko. Ale nie musisz jej wyrażać w taki sposób. Poczułam się urażona.

Flu

Wklejam to tutaj w nagłym przypływie szalonej odwagi. Uprzedzam z góry, że fanfik jest o tematyce yaoi, więc jeśli ktoś naprawdę tego nie znosi, niech nie czyta. Co dodać więcej? Zainspirowany piosenką "Mr Brightside" Killersów. Miniaturka. SV/HV.

A! I nie zjedzcie mnie za to ^^

Enjoy!

GRANICA

Gdy wychodził nocą z Pałacu, starannie zadbał o to, by nikt, nawet Drumknott, nie zauważył jego nieobecności. Wykorzystując kilka tajemnych przejść oraz niewielkie wyjście na dach i z wprawą nabytą w czasie lat szkolenia w Gildii Skrytobójców zachowując idealną ciszę (która i tak nie była potrzebna, krzyki zza murów Pałacu skutecznie zagłuszały wszelkie inne hałasy), wykradł się na niezbyt świeże powietrze Ankh-Morpork. Jego szarogranatowa szata wtapiała się w ciemne plamy nocy.
Przez chwilę stał na wietrze, wsłuchując się w stłumione dźwięki miasta i wyczuwając subtelne zapachy.
Och. Kolejny pożar w Załatanym Bębnie. Pewnie znowu właściciel będzie jąkał coś o tu-bez-pieczeni. Włamanie, sądząc po wrzaskach, nielicencjonowane, na Kablowej.
W myślach przyjrzał się mapie miasta. Jeśli skręci w lewo, później wykorzysta kładkę między dachami nad ulicą Wiązów… Spacer nie powinien mu zająć dłużej niż kilka minut. W cieniu komina poczekał, aż powolny gargulec obróci głowę.
Bezszelestnie poruszał się w aksamicie mroku. Żaden przypadkowy obserwator nie był w stanie dostrzec choćby skrawka jego szaty podczas niemego tańca z cieniami nocy.
On zaś widział wszystko. Postarał się przypadkowo strącić cegłę na głowę zabójcy z Mroków. Uchylił się przed bełtem z kuszy młodego skrytobójcy i kantem dłoni skorygował trajektorię jego lotu.
Kiedy w końcu dotarł do celu, czuł się dość niezręcznie. A ten fakt sprawiał, że coraz szybciej tracił swoją wrodzoną pewność siebie.
Przykucnął na dachu jednego z bogato zdobionych dworków i uniósł dłoń, by podrapać się po krótkiej bródce. Dlaczego to jedno, pozoru mało znaczące wydarzenie tak wiele zmieniło? Nadal czuł na swoich ustach gorzki smak cygar wymieszany ze słodyczą jabłek, zerwanych z drzewka rosnącego w kącie posiadłości Ramkinów.
Westchnął cicho. To przecież i tak nie może się udać. Obaj są postaciami znanymi wśród mieszkańców Ankh-Morpork. Plotki rozeszłyby się szybciej, niż on sam zdołałby im zapobiec. Mimo to…
Zastygł w bezruchu, gdy sylwetka strażnika pojawiła się w jego polu widzenia. Widział, jak Vimes swoim charakterystycznym krokiem przemierza chodnik. Bacznie obserwował Sir Samuela, gdy ten zatrzymał się przed drzwiami pałacyku. Jego uwadze nie umknął moment zawahania się komendanta Straży. Zdumiony zauważył, że dłoń Vimesa dotyka jego ust, i usłyszał ciche, zrezygnowane westchnięcie. Dopiero wtedy Samuel nacisnął klamkę i wszedł z wieczornego chłodu do domu, gdzie czekała na niego Sybil.
Vetinari przez chwilę zastanawiał się, jak by to było mieć kogoś takiego, kto martwiłby się o niego, gdyby zbyt późno wracał. To prawda, służba dobrze się nim opiekowała, ale mimo to nie mogła zastąpić tego kogoś, którego Patrycjusz miał na myśli. Dlaczego mimo codziennych spotkań nadal byli tak od siebie oddaleni?...
Przeskoczył na sąsiedni budynek, gdy zobaczył zapalone w sypialni światło. Stąd dokładnie widział, co dzieje się wewnątrz. W myślach przeklinał się za to. On, najważniejsza i najbardziej poważana osoba w mieście, okazywał swoją słabość. Uganiał się za Samuelem Vimesem jak jakiś głupi szczeniak. Jednak to było silniejsze nawet od niego.
Nieco zawiedziony zobaczył Lady Sibil wkraczającą dumnym krokiem do sypialni. Przysiadł na dachówkach zapierając się nogami o rynnę. Zmrużył oczy pozwalając swojemu ciału zapaść w półsen. Wydawało mu się, że minęły godziny, zanim w pokoju pojawiła się upragniona postać. Twarz Patrycjusza nieco się rozjaśniła.
Spokój nie zdążył się jednak na stałe zagościć na obliczu Vetinariego. Gdy Samuel wszedł do pokoju, Sybil podeszła do niego całując w policzek. Patrycjusz zauważył lekki uśmiech strażnika. Vimes objął swoją żonę, pocałował gorąco i, unosząc ją nieco w górę, obrócił się wokół własnej osi. Teraz Havelock miał widok na tył głowy Sama i pełną zadowolenia minę Lady Ramkin.
Chociaż zwykle nie pozwalał swoim uczuciom wypłynąć na powierzchnię duszy, teraz mur rozsądku runął. Czuł buzującą w żyłach krew. Czarne plamy przesłoniły mu wzrok. Prawie nie był świadomy ruchu swojej dłoni, która samowolnie powędrowała do przypiętego do łydki kawałka drewna. Palce drugiej dłoni wyciągnęły z kieszeni zgrabną, również drewnianą, konstrukcję.
Nie był w stanie przeciwstawić się zazdrości. Ta niechciana emocja pokierowała ciałem Patrycjusza wkładając bełt w rowek prowizorycznej kuszy.
A przecież wiedział, że to i tak nie mogłoby się udać.
Niemal bezwiednie uniósł ramię. Wprawne oko szybko znalazło cel. Wymierzył. Palec wypuścił bełt.
Drewno trafiło w szczelinę otwartego okna ledwie słyszalnym szmerem powietrza sygnalizując swój lot. Dusza Strażnika zareagowała instynktownie pozwalając Bestii przejąć kontrolę nad ciałem. Vimes kątem oka ocenił odległość i kierunek lotu bełtu, odskoczył w bok, obrócił się twarzą do okna…
…akurat w chwili, gdy zaostrzony kawałek drewna uderzył w pierś zaskoczonej Sybil.
W ułamku sekundy był przy niej. Szybkim ruchem wyjął bełt z ciała swojej żony i rękawem starał się zatamować krwawienie. Mimo jego rozpaczliwych starań oczy Lady Ramkin zaszły mgłą. Strzał prosto w serce. Na takie rzeczy się umiera.
Vetinari przerażony własnym uczynkiem cofnął się w głębszy cień. Choć nie do końca wiedział, dlaczego to zrobił, doskonale zdawał sobie sprawę z celu swojego działania. Nie było nim zabicie Samuela Vimesa. Bynajmniej. Za bardzo mu na nim zależało.
Patrycjusz widział, jak Sir Samuel z bladą, ale poważną twarzą podnosi się z podłogi. Bełt złamał się wpół w stalowym uścisku strażnika. Jego pusty, pozbawiony nadziei wzrok przeszył Vetinariego, choć ten był pewien, że mrok skrywa dokładnie jego sylwetkę. A jednak spojrzenie komendanta zdołało go odnaleźć.
I nagle Havelock zrozumiał, że Vimes już wie. I zrozumiał, że to już koniec. Koniec, nim cokolwiek zdążyło się zacząć. Zrozumiał, że tym razem posunął się za daleko. Przekroczył granicę.
Granicę kilku cali sosnowego drewna.

Wybieram się ja, pasztetgnida i paczka naszych znajomych. Czyżby ktoś na forum też zamieszkiwał w Lublinie/okolicach?

A na dodatek się wybiera?

A na dodatek nie zamknęła nawiasu! O!

Uuuuuu! Moje domysły mają szerokie horyzonty, a ty o tym wiesz! A Wufflesowi przebaczam zjedzenie kapusty -ale tobie nie! Dawaj te główki! I jeszcze te 2 kilo ziemniaków w naturze co mi obiecujesz od lat!

A mi, chociaż nie przepadam za teraźniejszymi opisami, całkiem się podoba. Przeszłość zepsułaby końcówkę, tu się zgodzę.

ummm... tak? *niepewnie potwierdza* Taki skrót, który wyszedł gdzieś między Havetari i Howling

tak, wiem, dziwnymi drogami chadzają nasze umysły

EDIT: Ja naprawdę nie chciałam offtopować, samo tak wyszło... *wstydzi się*

wybaczcie, to takie... skróty myślowe wyrobione w ciągu kilku ostatnich miesięcy

Bo my z pasztetem to siostry cioteczne, o! i my rozumiemy co znaczy to, co znaczy weteran ^^

Vet=Vetinari, nie kombatant, a od weterynarzy uchroń nas Wielki Omie! On tylko ma psa, nie musi od razu leczyć zwierząt :wink:

Trochę offtop, ale...

W takim razie geny "vetinarowości" zanikną. No bo niby jak - toż to się tak nie da! Z Vivim przecież nie ma szans na to! Poza tym bez Skrytobójców nie byłoby Veta na miejscu Patrycjusza, pamiętasz w NS całą tą intrygę?

Skrtobójcy. Za Vetinariego jaki jest i już!

A nie powiem, o czym niespodzianka! zresztą, kiepsko mi idzie, bo co wyciągam na polskim kartkę, to dzwoni dzwonek albo coś takiego

Jedyny mankament dostępności "Piekła pocztowego" to brak pozycji na stronie Empiku :/ Na półkach owszem, pojawił się, ale na internecie jak nie było w zapowiedziach, tak nie ma w nowościach. A może ktoś znalazł? Interesuje mnie na stronie Empiku, nie innej.
A swoimi pochwałami robicie mi smaka ^^ zżera mnie ciekawość ^^

Fluffy:
zaczęło się od tego, że na gwałtu-rety potrzebny mi był nick. Flu wcisnęła więc trzy razy pierwszy lepszy klawisz, a był nim, jak się domyślacie, ten z literką "f". Jakiś czas później uwagę Flu przykuła reklama MMORPG "Flyff", której nazwa nie dość, że zawierała trzy "f", to jeszcze przypominała jej o jakimś słówku. Flu sprawdziła w słowniku i... zobaczyła "fluffy". Tak zostało ^^